o, o, oh!

Onze regionale gevoelens van trots worden deze week weer op heel bijzondere wijze bediend. Op Scheveningen hebben ze het druk met de voorbereiding van de viering van tweehonderd jaar koninkrijk. Dat ik de dag nog heb mogen beleven dat Albert Verlinde, aangezocht voor het feestcomité omdat hij zoveel van de showwereld weet,

Maar laat ik even adem halen. Verlinde dus, zit vanmorgen bij de omroep die is opgericht omdat de Telegraaf nog te weinig invloed op de media had. Wakker Nederland. Bedoeld om ons kritisch vermogen in slaap te sussen. Bergen non-nieuws worden over ons uitgestort. In ultrakorte reportages. Of studiogesprekjes. Dan gauw terug naar de filemeldingen. Anders haken we af. Maar vandaag zie ik toevallig hoe Verlinde uitgebreid mag uitpakken, want voor nationalisme is altijd plaats.

 

het Scheveningse strand stroomt nu al vol

Trots vertelt hij dat de koning die deze keer ingehaald zal worden niet de gebruikelijke hardwerkende - dat epitheton was Albert even vergeten, maar ik zet het er voor de zekerheid maar even bij - gewone Scheveninger zal zijn. Hij heeft er voor deze keer de Flodderacteur Huub Stapel voor  gestrikt. Die kan zich vast veel professioneler van boord laten sjouwen. Nota bene een allochtone Limburgse toneelspeler. En een erkende Republikein. Of zou hij dat ook maar spelen?! 

En als we dan alles gezien en gehoord hebben, ook alweer over de wijze waarop op Scheveningen de naaimachines sinds september dag en nacht gesnord hebben om de kostuums voor het grote feest op tijd af te hebben, besluit Verlinde zijn feestrelaas met, ik onderdruk een krachtterm,  een huldebetoon aan de NOS. Die zal immers de feestelijkheden uitgebreid en deskundig in beeld gaan brengen, en dat wordt een krachttoer We gaan allemaal geweldig genieten.

O, o, o, wat jammer toch dat we in handen gevallen zijn van nep en namaak en commercie. Maar goed, laat ik het volgende regionale nieuwtje toch ook nog maar even melden. De Zeeuwen zijn blij! Blij! En weet u waarom? De Tour de France. Die  gaat in Utrecht starten (Aleid Wolfsen ook blij) en komt daarna weer fijn door Zeeland. Het gerucht gaat zelfs - want de Zeeuwen zien er echt opvallend blij uit, zij moeten meer weten - dat de Tourkaravaan er niet alleen maar zo hard mogelijk doorheen komt rijden. Het schijnt dat het wielercircus Goes gaat aandoen. Als startplaats, of als finishplaats, of misschien zelfs wel allebei.

Die ene Zeeuw die van dit nieuws juist helemaal niet blij wordt komt uit Goes, maar woont al bijna veertig jaar samen met een half-Scheveningse expat.
.

Kamer avontuur

"Wat zit uw haar leuk!" De boodschap is bedoeld voor staatssecretaris Mansveld. Wat het curieus maakt ia dat de bewondering wordt uitgesproken door een joviale vrouw achter de balie van de Tweede Kamer, ingang Pleinzijde. Net zulk haar. Net zo kort, net zo spierwit. Net zo kek. Zelfde kapper?



's middags demonstreren nog Syriërs op het Plein

Maar voor Mansveld komen we niet, zij gaat over - heerlijke combinatie - milieu en wegen. Wij zijn, het is half zeven en al lekker donker, naar Den Haag ontboden omdat we ex-PvdA-ers zijn. Nakaarten met de schuldigen over het besluit JSF-straaljagers te gaan kopen. Negen van ons hebben gehoor gegeven aan de uitnodiging. Veertig jaar lid geweest, 55 jaar, één zelfs nog langer. Nu was onze maat vol.

Voor we verder mogen moeten we op de lijst staan en krijgen we een bezoekerssticker of, ook mooi, een pasje dat vooral als je een jasje met borstzak draagt handig kan worden vastgeklemd. Na deze vrouwonvriendelijke intake worden we eerst een half uurtje geparkeerd in een wachtruimte  die wonderlijk genoeg ook al vol zit met VVD-ers.  Zij gaan zo te horen straks werken aan zoiets als een nieuw beginselprogramma en ook zij maken grappen over de Joint Strike Fighter.

Daarom vraag ik voor de zekerheid maar even aan de bewaakster die een van de doorgangspoortjes gaat openzetten voor het doorlaten van de gasten of zij weet welke groep ik moet volgen. Met grote stelligheid ziet zij de VVD-ers voor socialisten aan. Zo komt het dat ik in de verkeerde zaal beland, van waaruit ook meteen geen ontsnappen meer mogelijk lijkt. De deur waardoorheen we binnenkwamen zit stevig op slot, de andere deur geeft toegang tot een halletje met cilindrische sluis ("beam me up, Scotty") die ook dicht zit, en een lege vergaderzaal die je wel in kunt, maar nergens meer uit.

Ik hoef gelukkig geen nacht in het Kamergebouw door te brengen, doordat een bode nog twee liberale laatkomers moet gaan afleveren. De sluis krijgt hij open door instructies per walky-talky te geven aan bewakingspersoneel dat in de controlekamer is blijven zitten. Nieuwe instructies maken dat hij me 'eenmalig' naar de Aletta Jacobszaal mag brengen. Maar daar wil net iemand uit, dus de sluis moet daarna eerst weer gereset worden voor ik zelf dan eindelijk naar binnen kan. Het voorstellingsrondje is al bijna klaar. "De VVD dacht al me te kunnen binnenhalen, maar dat was net iets te vroeg," verontschuldig ik me. Er kan nog gelachen worden

En daar zaten we dan, met drie goedwillende Kamerleden die, daar konden ze niet omheen, puur door leeftijd minder lang lid van de PvdA waren dan wij. Twee uur hadden we ter beschikking opdat iedereen nog thuis kon komen, want de verontruste buitenste lui waren duidelijk oververtegenwoordigd en zij moesten echt wel al om negen uur terug naar de trein..Aan heel wat frustraties kon in die korte spanne tijds toch nog wel lucht worden gegeven. De samenwerking met de VVD alleen al bijvoorbeeld, het echec van de nivelleringspoging, het afwentelen van de bankencrisis op de middengroepen, de arrogante lichaamstaal van Samsom, het zwijgen "door alle partijen trouwens" over de steeds maar oplopende werkloosheid, het gemis aan sociaal-democratisch charisma.


En dan toch een schreeuwend duur wapen kopen omdat Mat Herben dat zo graag wil - en Fortuin juist niet - waardoor geld vanuit Europa naar Amerikanen gaat, en waar waren onze vrienden toen we ze in Srebrenica nodig hadden? We snapten heus wel dat het ons nieuwe verkiezingen bespaart, maar over welke resultaten kan de PvdA zelf trots zijn? Afbraak van kinderopvang, van de kunsten, afbraak van zorg. Wat heb je nog voor verhaal, als je kleinzoon van twaalf tegen zijn broertje zegt dat "oma, want die is socialist" wel kan uitleggen waarom het klasgenootje dat een boterhammetje mee eet een moeder heeft die is aangewezen op de voedselbank? En wat doe je, als je moeder met alleen AOW  geen kleren meer durft te kopen omdat het haar trots  en eergevoel te na is geld aan te nemen van haar kinderen? 

voor de haves is er altijd nog de Bijenkorf

Het kwam er allemaal uit, inclusief de twijfels over de participatiemaatschappij. Niet tijdig herkend als een woord in de Troonrede waarmee de verzorgingsstaat bij het oud vuil kon worden gezet. Alweer scoren voor de liberale hoek. Ter verdere ontnuchtering: ik schreef er in de jaren tachtig al over toen de Haarlemse Kamer van Koophandel de Participatiemaatschappij oprichtte om startende bedrijven een financieel ruggesteuntje (toen nog zonder n gespeld) te kunnen geven. Ook net bij het grof vuil, die Kamers.

Klokke acht verschenen de bewakers van de nog wel bestaande Kamer weer ten tonele. Zij kwamen de overgebleven broodjes ophalen, geheel overeenkomstig de nieuwste instructies. Het fruit mocht blijven. Het verzwaarde beveiligingsregime functioneert nu een weekje. Maar heeft iemand zich al zorgen gemaakt over de vraag wat er met onze Kamerleden (en vooruit, laten we eens lief zijn, ook die van andere partijen) gebeurt als er onverhoopt brand uitbreekt? En waarom heeft er eigenlijk niemand in mijn bomvolle rugzakje gekeken?
,

vreemde boodschap

We hadden al eens laten zien dat de te natte verf van bosmarkeerders flink kan doorlopen. Vandaag een foto die bewijst dat droge verf ook knap weerbarstig kan zijn. 

 

De tekst is op twee ramen aangebracht, en maar in één geval doorgelopen. Verder wordt uit niets duidelijke wat dry paint is, wat je er mee kunt doen, en hoe je dit middel moet bemachtigen. Hier woont geen winkelier, hooguit een artistieke geest. 

 

 

Maar goed, je kunt het natuurlijk treffen en in Engeland wonen. Dan loop je kans je vuilniscontainers onverhoeds bestickerd aan te treffen met de ernstige waarschuwing dat je ze na twee december zo dicht mogelijk bij, maar toch ook weer niet op de stoep moet parkeren. Op straffe van anders niet geleegd te zullen worden. Het is bijna zover, er zullen nog heel wat hekjes en muurtjes moeten worden weggehaald vrees ik.

 

 

Nou ja, tot slot dan nog maar een plaatje van een bijzondere parkeervoorziening voor invaliden. Wel handig dichtbij de plaatselijke begraafplaats en het aan te eggen columbarium, voor als het onverhoopt mis zou gaan.

 

 

 

 

 

 

doorrijden

Bijna uit het vorige millennium is die auto van ons. En hij doet het nog steeds. Vandaag moest hij weer naar de Apk-keuring. Vroeger mocht hij voor zijn onderhoud naar een garage midden in de wei, opgebouwd in een boerenschuur. Nu kunnen we een boswandeling maken, als hij zich laat bekijken in de familiegarage.

hij doet het nog prima

Aanvankelijk dachten we, nu de auto in Arnhem woonde, er goed aan te doen de dealergarage maar eens in te schakelen. U weet, de crisis was net begonnen, en de dealercollega in het westen des lands was al bezig het loodje te leggen. Terwijl het toch een fijn autootje was, als je althans geen akelige herinneringen aan de Jappenkampen koesterde.

Maar ja, we hadden al in Opel Corsa's gereden, dus brandschoon waren we toch al niet. Ach, Renault en Fiat hadden ons ook al eens vervoerd, maar dit laatste merk beviel ons toch wel heel goed, alleen al om de laadruimte waarin zelfs onze fietsen passen.

De Arnhemse dealer dacht het hoofd boven water te kunnen houden door ons de fatale diagnose te geven dat die toen tien jaar oude auto van ons alleen met buitensporig hoge opknapkosten nog door de keuring zou komen. Veel beter voor ons was het om afstand van hem te doen, dan zou hij nog tweeduizend euro kunnen opbrengen. Waren we zo gehecht aan het type, dat al jaren niet meer gemaakt werd? Dan hadden zij in hun werkplaats nog wel eenzelfde modelletje staan. Nauwelijks jonger, maar door hen vakkundig opgeknapt en dat exemplaar hoefde maar zes mille te kosten. Dan was je voor vierduizend toch weer helemaal rijklaar.

Wie net een huis gekocht heeft zit doorgaans wat krap bij kas, dus we zouden over dit aanbod wel even moeten nadenken zeiden we. Zo kwamen we na wat familieberaad voor een second opinion terecht bij de garagehouder die onze kinderen en hun vrienden in de verzorging had. Een ander raadplegen bleek ook in autozaken raadzaam, niet alleen bij medische kwesties.

We konden bij het oordeel van deze tweede keurder herademen, en rijden nu, vier jaar na het doodvonnis, nog steeds in ons steeds ouder wordende autootje. Zeker, de uitlaat moest een keer worden vastgezet. Provisorisch dan maar, want we wilden naar Frankrijk. Zelf ging onze garagist ook weg, maar een collega in de binnenstad zou ons kunnen helpen bij de voor dit merk gecompliceerde constructie. Met nog geen drie tientjes was het gefikst.  Het zit trouwens nog steeds prima, bleek vanmorgen.

 O wat hebben wij een vertrouwen gekregen in de poehaloze oosterse autoverzorgers. Wij gingen een prachtige herfstwandeling maken, want die auto  kon best wel eventjes zonder ons. Weer helemaal goedgekeurd.

vreemd luchtje

 

Zit je alweer een paar jaar gelede achter een koffie in de kantine van Ikea in Haarlem, wordt je aandacht getrokken door stickers op de ramen. "Onze ramen zijn op slot vanwege hygiëne regels en de air conditioning".

De afdeling publieksoorlichting zal daar toch grondig over nagedacht hebben. Nou, ik ook. Waarom waren ze zo volledig? Zou het niet genoeg geweest zijn de airco de schuld te geven voor het dichthouden van de ramen? Of zouden de Haarlemmers alleen een kantoorgebouw in de voormalige Veerpolder in durven gaan als ze zeker weten dat de buitenlucht buiten gehouden wordt?

Wonderlijk, want het binnenklimaat lijkt me toch veel bedreigender voor de gezondheid. Al dat spaanplaat, al die formaldehyde! Of zou het de koffie uit het restaurant zijn? De geuroverlast van koffie en wijn was er dertig jaar eerder per slot van rekening ook oorzaak van dat Albert Heijn zijn branderij en bottelarij op basis van de milieuwetgeving moest opdoeken in de oude woon- en werkgebieden in Zaanstad. Naar een echt industrieterrein ermee!

speelvreugde

"Eat your heart out, gebroeders Jusse!" Die boodschap flitst per SMS zojuist terug naar Leiden. Daar staat de piano van de ene opa in het huis waarin de andere opa geboren is van het kleinkind dat daar nu woont. Ze heeft net een fotootje doorgestuurd: de volgende generatie kan nu thuis aan het klavier oefenen en die populaire jongens die twee keer zo oud zijn als hij straks naar de kroon steken.

Wij hadden gehoord dat hij met zijn oma de twee net live had beluisterd, en dat het indruk had gemaakt. Ook dat de jongen sinds kort op pianoles zit. Jammer genoeg heeft hij thuis alleen maar zussen, al zijn het er twee. Komt nog bij dat die ene die al op muziekles zit niet voor de piano viel, maar de cello verkoos. Dat geeft wel mogelijkheden voor samenspel later, maar vurige quatre-mains zitten daar niet bij.

vurige quatre-mains op houten vloer

Laatst zag ik trouwens vier pianisten een huit-mains uitvoeren, knap dat ze geen ruzie kregen want er pasten niet eens vier krukjes achter het toetsenbord.

 De piano die nu in Leiden staat bij de kleindochter heeft  voldoende lang bij haar ouders gestaan, al gaat haar moeder als oma van haar kinderen missen dat er bij logeerpartijen niet meer op gepingeld zal worden. "De buren zijn vast een stuk minder bedroefd," vermoedt ze, want op het beton van nieuwbouw klinkt contactgeluid onwaarschijnlijk ver door.

Daar hadden ook wij last van, of beter gezegd onze buren, toen onze piano terechtkwam in een nieuwbouwhuis midden in een meander. Maar die buren boorden met hun klopboren in betonnen muren, en dat deden wij weer niet. Nu hij hier in Arnhem weer gewoon op een houten vloer staat is het leed minder groot. Onze buurman zei althans nergens last van te hebben, maar een beetje hardhorend was hij misschien toch wel. Vandaag het bericht dat zijn huis zo goed al verkocht is.

opstandig leesvoer

Sommigen in ons huis lezen De Groene, weer anderen bladeren Opzij wel eens door. Nu moeten we geloven, dat dat weekblad voor de intelligentsia het maandblad voor de ontevreden vrouwen wil gaan overnemen.

"Wij passen wel bij elkaar," probeert de waarnemend hoofdredactrice van Opzij het nieuws minder absurd te laten lijken. Het blad is in de etalage gezet door de Weekblad Pers, die de eonomische dip aangrijpt om opruiming te houden onder de minder rendabele titels. Voetbal International en Vrij Nederland mogen nog blijven.



ontevreden vrouw ondanks groene overgang

Ook onze ouders lazen De Groene al, en nooit was dat orgaan levensvatbaar. Het bestaat toch al sinds 1877 als het oudste en vooral onafhankelijkste weekblad van Nederland. Het richt zich op de vrijzinnigen van geest. En het abonneebestand schommelt mede daardoor al jaren tussen hooguit twaalf-, en nu dan zo'n 18.000 liefhebbers. De redacteuren accepteerden wereldvreemde lonen, ervoor schrijven was erewerk.

Het Bedrijfsfonds voor de Pers hield de uitgave overeind. Wel betrok De Groene al meteen ook al het internet bij zijn verschijningvormen. Het is nu een magazine maar was vroeger een krant, die in adreswikkel bij ons op de mat plofte.

Ik las al vroeg het meest begrijpelijke: het commentaar van de twee vissen in de kom die samen de wereld bespraken. Opland maakte cartoons. Jeanne van Schaik-Willing bracht cultuur. Zo zette ik voorzichtige eerste stapjes in de serieuze wereld. Mijn echtgenoot liet zich impregneren door AntonConstandse, de buitenlandspecialist. Het trof natuurlijk dat ook mijn toen nog kandidaat-levenspartner niet onbekend was met dit links-liberale periodiek. Hij was het trouwens die mij voor een verjaardag al weer ver na de menopauze een jaarabonnement op Opzij cadeau deed. Ja, wat moet je de vrouw die alles al (achter de rug) heeft anders geven? 

Zo komt het dat ik na dat jaar niet alleen Vrij Nederland bekostig, maar tegenwoordig ook het vrouwenblad. We maakten mee hoe Martin van Amerongen overstapte van VN naar De Groene, en Xandra Schutte hoofdredacteur werd van VN. Nu is zij dat bij De Groene. Kortom een wereld van verrassende overstapjes en transfers. waarbij die van de Voetbal Internationals verbleken. Rijk worden de redacteuren er niet van, maar in deze branche hoeft dat ook niet. Als de geestelijke doelen maar bereikt worden.

We gaan dat nauwlettend volgen. De reclames op de achterkant van de redactionele pagina's voor dure whisky's, kostbare schoenen of extravagante parfums slaan we gewoon over, mochten ze de groene overname overleven.