een ijsje nog wel

Vrijdag ben ik na de controle bij de huisarts de bult van de Geitenkamp weer eens opgelopen. Lekker lente. Leuke knusse huizen, volkse buurt, een marktplein met wat vertrouwde winkeltjes. In de steek gelaten door Albert Heijn die niet meer wilde investeren in een verbouwing, maar de Coöp zetelt er nu. Ooit zat die vijfhonderd meter verderop, maar daar kwam de Jumbo de zaak overnemen.

In de boekwinkel zie ik dat ze het assortiment hebben uitgebreid met meel van de Witte Molen en lekkere jammetjes. Het steunpunt van de ING in de winkel is daarentegen, meldt een briefje op de geldautomaat, door plotselinge onvoorziene omstandigheden gesloten. "Voortaan kunt u voor opname terecht in..."  Maar de klanten die hun neus stoten laten zich troosten door de servicegerichte winkelierster. Wie niet al te veel cash wilde komen opnemen,kan nog bij haar kas terecht. Ondertussen maakt ze attent op de aanstaande herdenking voor de buurt-gevallenen, "kom je dan ook?

 

Vanmorgen lees ik in onze regiokrant een pagina over de broodnodige revitalisering die dit hart van de Geitenkamp nodig heeft. De woningcorporatie mag zich van het rijk alleen nog met 'kerntaken' bezighouden. Dat is dus niet meer het verbeteren van de woonomgeving. Ook de gemeente heeft haar handen al te vol aan de leegstand in de binnenstad en de stagnerende restauratie van de Eusebiuskerk. 

En dan staat in dezelfde krant dat de post meer dan 150 pakketuitgiftepunten bij Albert Heijn-vestigingen gaat opheffen. Daar is de leefbaarheid echt mee geholpen. In het leeggekomen pand van Vroom en Dreesmann strijkt een gigant in sportkleding en bijbehorende accessoires neer. Kunnen we tenminste fit op zoek naar het dichtstbijzijnde postkantoor. Voor een ijsje kan je gelukkig nog wel terecht in de Geitenkamp zelf, in het beeldbepaende torenhuis bovenop de bult.

Roosje was here

Floris' vriendinnetje is vanmorgen op de koffie geweest. Ze was voor het eerst in ons huis, nadat de twee hun eerste kennismaking acht maanden geleden in het huis van onze buurvrouw hadden beleefd/ Die duurder toen superkort, terwijl zij toch in die minuten één keer en onze hond daarna twee keer hadden gepiest op het net gelegde parket.

Roos op eigen erf

De buurvrouw en haar moeder - de eigenares van Roosje - waren Floris destijds komen ophalen. Die was toen net nieuw bij ons, het enthousiasme bij mens en dier was groot. Te groot, dus eigenlijk, zeker ook bij de hondjes zelf. Keurig en net ingericht zat de buurvrouw er inmiddels bij, na een intensieve verbouwing die door haar vader, Willy  de aannemer, was uitgevoerd. Nu is ze voor een vakantie bij vrienden naar Mexico en passen wij op de post, maar haar vader was net klaar met de verbouwing van het huis van zijn zoon en had nog even tijd om wat fleurige violen in het gezamenlijke voortuintje te komen planten. 

Wij konden hem binnennoden voor wat koffie, Roos voelde zich meteen thuis en Floris gedroeg zich hoffelijk. Binnen de kortste keren lag ze op onze bank oor het raam op een dennenappel en een eikeltje te knuwen, waar onze eigen hond dit verlate Kerststukje in de vensterbank altijd ongemoeid had gelaten. Uit voorzorg ging hij zelf maar in zijn mand liggen, er nog niet helemaal gerust op.  Ze ging toch hopelijk niet blijven !?

Nog tijdens het tweede bakkie werd buurvrouw-vader Willy door zijn vrouw gebeld: waar was Roosje? En trouwens, bij hun eigen buren waren in de tuin grote gravers verschenen. Die komen een terras aanleggen, stelde Willy haar gerust. Net als zijn dochter nooit verlegen om een gezellig praatje en daardoor op de hoogte van alles. 

onze trap dankzij Willy en zijn helpers

In ons gesprek namen we de teloorgang van de dorpse sfeer van zijn eigen woonomgeving door, en de rol van oprukkend Arnhem. De stad zou op achthonderd meter afstand blijven, maar halveert de ruimte tussen stad en dorp nu al weer. De plannen van pa en ma om kleiner te gaan wonen in een bungalowtje zijn gestrand op de voorschriften van het bestemmingsplan: de nokhoogte moet tenminste zeven meter bedragen. Aan zo'n hoge woonkamer hebben hij en zijn vrouw geen behoefte, ook niet op hun eigen oude dag. Een flat gaan ze niet meer bouwen.

emme(re)n

De dierentuin in Emmen had altijd een speciaal plekje in ons gezinsleven. Voor jonge pubers was er veel op te steken. Het was ook een speciale plek, midden in het stadshart zo lekker ver van de Randstad. Eigenlijk gewoon in de achtertuin van de oprichters. Daar is nu een einde aan gekomen. Het moest allemaal veel megalomaner,  en daar was in het centrum geen plaats voor. Je hebt vast en zeker een auto nodig om de nieuwe dierenshow nog te kunnen terugvinden. Voorbij, de lange trieinreis en dan de dorpse wandeling langs de middenstand en de terrasjes.

De reclame vinden we huiveringwekkend, de gok te gewaagd.  Dit van oorsprong familiebedrijf zal wel hetzelfde lot beschoten zijn als de dierentuin waar ik mee opgroeide, die van de met auto's rijk geworden firma Louwman en Parqui. Wij konden met de fiets naar Wassenaar. Een jaar of twintig geleden gesloten, maar nu maakte de pers nieuws van de ontdekking dat er nog steeds een paar oude apen huizen, van wie er recentelijk een was overleden. Zij mochten gewoon blijven, hun oude dag uitzitten in hun vertrouwde kooi.
Bokito, die boze aap uit Rotterdam,is trouwens ook al weer 25. Nou ja, wij hebben nu Burgers Zoo en onze hond, die net zo vol overgave kan liggen als de leeuwin op de foto.

vaders en zonen

Vandaag moeten we het even over vaders hebben. Van de ene heb ik algebra en meetkunde geleerd, nou ja, geleerd, hij gaf het vak aan alfa's dus dan weet je het wel. Zijn zoon is vorige week, net als hijzelf al flink wat jaren geleden, dood gegaan; net toen bekend werd dat een NRC-journalist zou worden wat hij ooit was: hoofdredacteur van het AD, of voluit het Algemeen Dagblad. Ook onze Gelderlander wordt met AD-verhalen volgeplempt. Ach, het is de Telegraaf niet, troosten we ons.

Dat was Ron Abram, net als zijn vader ongetwijfeld gezien de kleurloosheid van zijn krant een keurige man, dus ook nog geschikt om een tijdje voorzitter van de journalistenvereniging te zijn geweest. 

De andere vader leerde ik kennen als journalist, toen hij een al even keurige zaak in herenmode dreef in Haarlem. "De laatste echte kleermaker", het was zijn trots. Later gaf hij die gerenommeerde zaak eraan en werd antiquarisch museumkoesteraar annex schrijver van historische verhandelingen. Zijn zoon maken we nu dagelijks mee als minister onder vuur. Van der Steur, voor onze veiligheid en politiezaken  wordt in de pers uitgemaakt voor corpsbal, die het parlement schoffeert. De VVD, toch al grossierend in brekebenen, schijnt alweer van hem af te willen..

Sorry moest de arme man tegen de oppositie zeggen, toen niet de FBI maar de politie van New York de bron bleek te zijn van inlichtingen over louche types die zich in terreur bekwamen. Schande spreekt de pers van deze uitglijder. Maar waarom graven de vakgenoten niet naar de wonderlijke rol van de politie in dezen? Ook mij had de FBI een veel logischer instantie geleken. 

gespot

Twee stagiares - ja, echt vrouwen al waren het toen nog meisjes - had mijn echtgenoot onder zijn hoede toen hij nog op de krant werkte. Uit het oog is hij ze niet verloren, al leeft hij nu al twaalf jaar als pensionado. Hoe kreeg hij het voor elkaar dat de vriendinnen naast elkaar hingen op station Rotterdam Centraal..? Ook alweer tien jaar oud, deze foto. Werkende moeders zijn ze inmiddels, een nieuwe generatie dochters staat klaar.

hiephiep hoera

Vandaag de belastingen ingevuld. Gewoon per blauwe envelop. Wij hechten aan tradities. Toen vertrokken we per auto naar het postkantoor, in een buitenwijk, om een cadeautje voor ons eerste "pleeg"-kleinkind te versturen. Een dametje, twee dagen na haar moeders verjaardag geboren. Zelf had die daar destijds de Wereld Vrouwen Dag voor uitgekozen. Ik mocht op haar passen terwijl haar moeder mijn kinderen onderrichtte.

En daarna zijn we naar de Rabobank in et centrum gegaan, auto geparkeerd onder het station; voor het bijstellen van onze hypotheek. Over ons spaargeld betalen we immers veel te veel belasting, nu de rente gezakt is naar nul, maar het rijk nog blijft uitgaan van vier procent rendement op vermogen. Zes en eentiende hypotheelrente is ook niet meer goedkoop, al hebben we de tijd van twaalf à dertien procent nog meegemaakt.

De bank verwees ons terug naar het station voor het daar geopende speciale hypotheekadviescentrum, inaast McDonald's. Daar stonden de collega's ons vriendelijk te woord maar dreigden ze weer zelf naar de bank te moeten lopen, als we een printeruitdraai verlangden. Wij toonden ons coöperatief door te volstaan met een handgeschreven opdracht tot aflossing van de ene, en halvering van de andere lening die we nog hadden lopen. Volgend jaar ook die aflossen, en dan net op tijd om de afschaffing van de vermogensrendementsheffing niet meer te hoeven meemaken..We werden door de hoofd-adviseuse herkend van het destijds afsluiten van onze leningen, trouwens.

Binnenkort wordt de vestiging weer opgeheven. Toevalligerwijs heeft Arnhem net bekend gemaakt  de geplande verdere kantorenbouw in het stationsgebied maar achterwege te laten vanwege het wegvallen van de behoefte, en nu te mikken op woningbouw.Straks handig, wonen naast McDonalds.

uitstapjes

Vandaag dus maar een wandelingetje in de Loenermark gemaakt. Met pannekoek na. Een beloning voor het dapper doorstaan van het tandartsbezoek. Allebei moesten we geboord worden, maar de een vindt dat vervelender dan de ander. 

De praktijk is net in andere handen overgegaan en zelfs naar een ander pand verhuisd. 

We waren blij met de snelheid van werken van de voorgangster. Nu hebben we uitzicht op een fotografische wolkenpartij, behalve in de behandelkamer zelf. 

 

Daarentegen heeft zelfs het hoekje voor de assistente zo'n zonnig bovenlicht. We herkennen het motief van het folie over de horecakeet "De Wagon" op de oeverdijk bij Hoedekenskerke aam de Westerschelde. Daar doen onze kiezen minder zeer.

   olle containerschpen van en naar China,                      ach wat is  Amsterdam jaloers