vergankelijk goud

Vandaag is het dan eindelijk zover. Eeuwen hebben de alchemisten geprobeerd hoe dan ook, van wat dan ook, goud te maken. Nooit is het ze gelukt. Onmetelijke rijkdom hebben ze nooit weten te vergaren, het geheim is onontsloten gebleven.

Maar nu dan is vlak voordat we het einde der tijden zo tastbaar nabij kunnen weten dat we het zelf nog mogen beleven, er dan toch de grote verrassing dat we moeten erkennen dat het tóch kan. Onmetelijke rijkdommen waren er voor nodig, maar het is gelukt. Er is goud gemaakt.

Goud, door lood te ontdoen van de drie protonen die het meer bezit dan het goudatoom. Zo simpel: je hoefde er alleen maar een deeltjesversneller voor te bedenken, te bouwen, en uit te proberen. We hebben daar een paar decennia in moeten steken. Met nu dan dit resultaat. Dus dan héb je ook wat. Al is het nog niet meteen zo heel erg merkbaar meetbaar. En ook nog wel een beetje tijdelijk.

Welkom op deze wereld in eindtijdelijke staat, lief éénbiljoenste grammetje, wat zijn we blij met je komst. Goud, al is het nog weinig, maar het is een hele prestatie dat de mensheid er nu dan toe in staat is.

Hopelijk kan de nog steeds niet teruggevonden Daciaschat, geroofd uit het Drents museum, en met recht onvervangbaar geacht, met inzet van de hedendaagse alchemisten alsnog gereconstrueerd worden en aan Roemenie worden terugbezorgd. Dat zou pas echt onbetaalbaar zijn.