rottig

Houtrot. De bruine vloot heeft er last van, gieken breken spontaan af en dat kost mensenlevens. Een weggeteerde houten drempel vervangen is minder gevaarlijk, maar kost wel enige tijd. Die is er dan even niet voor het bijhouden van een blog. Sorry, hoor.

niet OK

Steeds hatelijker worden de grappen over de vorige Amerikaanse president. Hij was betrapt op het ontvreemden van staatsgeheimen. Ze werden door de FBI na ruim een jaar vergeefs soebatten teruggehaald uit de kelder van Mar-a-Lago, maar ook uit Trumps werkkamer daar. Bewijsstuk 2 A, op de foto.

Enige tientallen omslagen ("geheim, "nóg geheimer","topgeheim") bleken uiteindelijk leeggehaald te zijn. Door wie? Trump zelf dwaalde immers altijd al af als hij over meer dan drie "bullets" (die zwarte bolletjes in een opsomming van belangrijke punten) werd bijgepraat. Pas na zijn presidentschap nam hij steels meer dan dertig dozen met documenten mee, die hem alsnog interessant leken. Om ze te verscheuren? Door de plee te spoelen? Te verhandelen? Antwoorden zijn nog niet gekomen, maar de misdaad wordt wel verregaand afgezwakt, van het stelen van staatsgeheimen en staatseigendommen tot het gewoon een beetje te laat inleveren van wat bibliotheekboeken, is toch niet iets om je druk over te maken?

De Twittergemeenschap toonde zich verheugd dat Trump dus tóch kan lezen, of verzon woordspelingen op "lie-brary" en "Mar-a-Liego". Ondertussen weten we van Michael Moore dat hij het protserige buitenverblijf net zo simpel kon binnenwandelen als de sterren die hij er waarnam, die in het resort hun vertier kwamen zoeken, drie ton voor het lidmaatschap inbrengend. Alleen een jonge Trump bleek in huis, maar te spreken kreeg hij die niet. Met zachte drang werd Moore weer naar buiten geleid. Teleurgesteld, omdat hij eerder als celebrity dan als lastige reporter werd behandeld. Met hem op een selfie, was dat OK?

lieve dag met gemis

"Trrringggg!" Daar gaat de voordeurbel. Twee meiden staan op de stoep. Voorzien van een schoudertas. Komen ze een spirituele boodschap brengen? Het zál toch niet?!

Maar het valt mee. Ze blijken van de Scouting, die vroeger de padvinderij heette. Toen moesten we klusjes ronselen, waarvoor je dan met een kwartje beloond werd. Vandaag blijkt het om een ruilactie te gaan. Ze begonnen de dag met een theezakje, inmiddels kunnen ze een softe speelgoedbal aanbieden, een vrolijk groene vis met uitwendige rode kieuwen en zwemvoetjes. Kan ook een eend zijn met vinnen als oren. Of ik hem wil ruilen voor iets waar ik van af wil?

Terwijl ik me vertwijfeld afvraag wat ik kan aanbieden en me aan de taak zet te gaan zoeken, blijkt er zowaar iets al in de gang voor het grijpen te liggen. Al verregaand op weg naar de uitgang. Eerst denk ik dat het een speelgoedbeer is, maar het is een stel nooit benutte sloffen. De dus twee beren kunnen goed doorgaan voor een flinke upgrade en blijken positief begroet te worden. Zoeken was niet eens nodig. Wat een geluk!

Ik houd er een opgeruimd gevoel aan over en ga daarom de parlementaire enquête naar de Groningse ellende verlaten om in de stad nader onderzoek te doen naar tuindeurdrempels van hout dan wel kunststof. "Jullie kèn ik ergens van," kan ik daardoor roepen als ik een tweetal pubers uit de supermarkt zie komen. Ze hebben er chips en frisdrank gehaald om gezellig een filmpje te gaan kijken deze middag, een van de laatste van hun vakantie. Het geluk is met mij: als de enige oma die ze nog hebben kon ik ze eindelijk de beloning voor hun rapport toestoppen. Gek als gebeurt waar je eigenlijk stiekum een beetje op had gehoopt. Nòg meer geluk.

Maar op deze lieve dag is er ook gemis. In het trottoir naar de passerelle bij het NS-station zag ik twee Stolpersteine, ze lagen te blinken in de zon. Het huis waarin deze twee slachtoffers van de nazi's hadden gewoond was al lang vervangen door kantoren, des te indringender deze laatste tekenen van hun bestaan. De een met naam en sterfdatum. De ander de dode die geen naam heeft kunnen krijgen omdat die onbekend gebleven is.

En dat op de dag waarop de wereld beseft dat Michail Gorbatschov gestorven is. Verguisd wordt de ex-president door de Russen, die nu door een nieuwe tsaar die Poetin heet worden gekneveld en moeten geloven dat het communistische Sovjetrijk groots was en hersteld moet en kan worden. Daarentegen op handen gedragen wordt de man door de Westerse wereld, omdat hij verantwoordelijk was voor glasnost en perestrojka, en voor hoop op vreedzame co-existentie heeft weten te zorgen.

Zijn levenswerk zag hij een half jaar geleden vernietigd door de huidige president, dat heeft hij nog laten weten. Vlak de inbreng en betekenis van Raisa voor Gorby ondertussen niet uit. Haar weduwnaar is nog 91 geworden, niet elke dissident wordt er of in het vrije westen vroegtijdig weggewerkt, dat blijkt maar weer. We gaan hem missen.

voortvliegende hotelbouw

Daar kon het perkje in onze straat begrijpelijkerwijs niet tegenop. Geen wonder, dat het daar ooit geplaatste bijenhotel het hazenpad had gekozen. Net een kilometertje verderop namelijk, in de onvolprezen Zoo, heeft Arnhem de beschikking gekregen over een insectenverblijf, zó kolossaal dat het nog moeite zal kosten alle kamertjes helemaal vol te krijgen met leden van de doelgroep. Een supergoed voorbeeld van voortvarende bouw van voorlopig meer dan voldoende accommodatie voor genoegzaam veel voortvliegenden. Daar kunnen de Nederlanders die vluchtelingen moeten opvangen een voorbeeld aan nemen.

zoek de tijger

Het was vakantie, maar alleen mijn dochter en haar jongste kind wilden naar de dierentuin. Dus mocht ik ook mee, hoera. Met ons drieën hadden we het rijk alleen.

Er waren verdacht weinig andere bezoekers. Zelfs in de winter maken we het wel drukker mee. Te heet? Te duur? Iedereen eindelijk in het buitenland?

We speculeerden volop, en genoten des te meer. Zelden doen we zoveel: de olifanten, de stokstaartjes, de maki's, de Mangrove, de Ocean, de Desert, de Bush, het opgepimpte restaurant bij de speeltuin, de Rimba.

De apen die we altijd al goed vanuit onze tuin kunnen horen brulden van zo dichtbij echt oorverdovend. Maar drukker werd het aldoor maar niet. En het begon ons op te vallen dat het eigenlijk ook aan dieren ontbrak. Goed, de hamerhaai en de rendieren zijn al een hele tijd verdwenen, maar de goudjakhalzen waren nu ook nergens meer te zien, de Desert was nagenoeg leeg, in de onderzeetunnel viel de onderkant van nauwelijks een rog te bestuderen, en chimpansees hadden we ook al niet gezien.

De jongste van ons hoopte daarom maar dat de dierentuin alles leeg maakt om nieuwe verblijven voor nieuwe dieren te kunnen gaan bouwen. En dat ze daarvoor nog wel geld hebben, want anders is het misschien op en moet Burgers Zoo misschien juist wel dicht.

Bij onze laatste attractie waren we derhalve helemaal niet meer verbaasd dat we hier ook geen tijger meer konden ontdekken. Gelukkig hielpen twee dames met veel geduldiger ogen ons uit de droom. Er waren hier wel degelijk twee van die beesten te zien. Perfect gecamoufleerd in de rietkraag in de sloot en op de wallekant. Van die laatste is hier het zoekplaatje. Ook hulp nodig? Zoek dan links van het hekpaaltje.

in de herhaling

Net doen alsof het de EO was geweest, die het Schipholdrama zo mooi in beeld had gebracht. Maar zelf weet ik beter. Vanmorgen, op zoek naar Haagse politiek op tv, keek ik opeens in mijn eigen smoelwerk. NPO Politiek, kanaal 83.

En zo kwam ik ze allemaal weer tegen: Netelenbos, Duyvendak, Van Ojik, Coosemans, Cerfontaine, Smits, Schultz van Haagen, iedereen die een rol had bij de uitbreiding en het verzet ertegen, van Schiphol met een vijfde baan. Die ging open in 2003. in de documentaire werd daar grondig op teruggekeken. "Andere Tijden", heette het inmiddels weggesaneerde want altijd interessante historische programma, een herhaling uit 2018.

De tijden veranderen desondanks. Dus als we verstandig zijn redden we nu het kabinet en de boeren alsmede de woningbouw door eindelijk, eindelijk, eindelijk de grootste vervuilers - te weten Schiphol en Tata Steel - ook hun aandeel in de hoogstnoodzakelijke krimp te laten invullen. Ojee, vallen we toch bijna alweer in herhaling.

personeelskrapte

Vliegveld Haamstede is een toekomst als Nationale Luchthaven misgelopen. Gelukkig maar, want nu kan hier zoals gemeld al vele jaren het familiale mosselfeest gehouden worden. De ergste overlast is het gesuis als de zweefvliegtuigjes opgelierd worden. Behalve dat er deze keer ook een stuntvliegtuig actief was. Er waren gekleurde rookwolken, oh en ah, en er werd in de lucht geschreven. Voor ons feest vast wel, leuke verrassing, vonden we.

Mooi afscheidsgebaar voor de bijna oudstgedienden, die zo langzamerhand beginnen te haperen. Ze werden voor hun diensten passend bedankt. Ondanks de krapte die zich op de arbeidsmarkt overal en dus ook in de zwarte brigade hier doet gevoelen, kreeg iedereen zijn of haar portie frites met mosselen uitgereikt, door een nieuwe ploeg met ook de allerjongste feestganger. Die sloofde zich enorm uit en leek onvermoeibaar. Pas de volgende dag realiseerde hij zich dat een tweejaarlijke inzet zijn eigen feestvreugde wel beter zou dienen. Vorig jaar nog alleen de mosselschelpen hoeven inzamelen met een stoere kruiwagen, dat was minder zwaar werk geweest.