wie het kleine niet eert

De woningnood moet worden opgelost. Hugo de Jonge en de wegenbouwers proberen ruimte te vinden maar de boeren willen de 60% van Nederlands grondgebied die ze liever zelf uitmelken niet prijsgeven. Dus als het niet uit de lengte kan, moet het maar uit de breedte. Tiny houses, dan maar. Gauw patent op vragen, vóór Sywert het doet.

beesten

Arme, arme boeren. Ze hebben geen tijd om de hoorzittingen te volgen die in Amerika de democratie moeten redden. Daardoor blijven ze strijden voor afbraak van de onze.

Als we het moeten geloven breken ze Nederland liever af dan dat ze omkijken naar hun eigen land. Al dagen blokkeren ze wegen, stichten ze brandjes met hooibalen, en bezoeken ze ministersgezinnen. Ze beseffen niet dat een revolutie niet zo maar uitbreekt omdat zij die en wel nú willen. Al hebben ze er met hun vandalisme/terrorisme dan nu wel een spoeddebat uitgesleept. Wat het werkelijk oplevert weten we snel.

Hadden ze maar wat willen leren van hun collega`s Jan-Kezen in de States. Voor de opstandigen daar loopt het ook niet goed. Daar dacht de afgewezen president Trump dat hij een coup kon plegen door zijn achterban van krachtpatsers met rooie petjes te blijven ophitsen met de leugen dat heus wel hij de verkiezingen gewonnen had, en niet de Democraat Jo Biden.

De president die niet tegen zijn verlies kon, ach wat zielig dat hij zo de geschiedenis in zal gaan. Het aan zijn mislukte coup van 6 januari 2021 gewijde parlementaire onderzoek ontrafelt dezer dagen de plot. Ze moesten de vice-president Pence dan maar ophangen, als dat nodig was. En hij had er bij willen zijn, bij de bestorming van het Capitool die al begon nog voor hij uitgesproken was.

De Beast, het gepantserde presidentiele voertuig, bracht Trump, ook een beest, veiligheidshalve maar tegen zijn wil een andere kant uit, terug naar het Witte Huis. Vergeefs trachtte hij zijn chauffeur nog met een stuuringreep en verwurging op andere gedachten te brengen, naar verluidt.

..... vandalisme, beesten zoals vossen kunnen er óók wat van.....

geen geld

Eerst vertelde de bank me dat ik er een tijdje niet terecht zou kunnen omdat ze ging verbouwen. Ze waarschuwde dat daarbij haar geldautomaten zouden gaan verdwijnen. "Geldmaat" zou in de lacune voorzien, straks beslist wel ergens in de buurt te vinden.

Toen het zover was, bleek ik naar de overkant van het drukke plein te moeten. Het was even oppassen, maar dan had je ook wat. Asiel bij de concurrerende bank, die beruchte die de boeren uitwringt.

En dan vernemen we nu alles over de volgende stap in het uitfaseren van het baar geld. Personeelstekort.

De uitgiftepunten van klinkende munt, nou ja, eerder de schuldbewijzen aan toonder, ik bedoel dus de bankbiljetten voor mensen die in de nullen en de enen van het digitale tijdperk geen vertrouwen hebben, kunnen in de zomerperiode door geldgebrek makkelijk buiten gebruik verklaard worden omdat de geldtransporteurs nu eenmaal ook met vakantie willen. Even op de site kijken om te zien waar je meer kans op grlf maakt. Zo wordt het ons tegen gemaakt. Geldmaat, niet ons maatje. De maat is vol, want de maat is leeg. Voor werkelijk "geen geld" zijn ze al bijna van ons af, wil ik maar zeggen.

Groningen aan de beurt

Terwijl de boeren oude knotwilgen vernietigen en de snelwegen onder de slappe shit zetten omdat ze nu eenmaal boos zijn, jammer genoeg niet op zichzelf; is in Den Haag dan eindelijk de parlementaire enquete over de gaswinning in Groningen begonnen.

De eerste dag van verhoren was gewijd aan het verhaal van de slachtoffers en het relaas van Susan Tops, die zeven jaar geleden was gaan helpen, en daar moedeloos geworden vorig jaar ook maar weer mee was gestopt. Het valt zelfs als je zo strijdlustig bent als zij niet mee om het vol te houden tegen de overheid, de Shell en de NAM, en al hun adviesbureaus en juridische hulptroepen.

Ooit was Nederland verlekkerd op de gaswinning gedoken en had zich rijk gerekend, zonder zich te bekommeren om de Groningers. Die zitten nu met de schade van verzakkende huizen door bodemdaling en aardschokken. Gruwelijk, hoe de verantwoordelijkheid daarvoor al die tijd is afgewimpeld. Ontkennen, traineren, bagatelliseren, afschepen, intimideren, geen enkele kwaadaardigheid in het palet van onfatsoen is de Groningers bespaard gebleven. Ook al wist Shell al sinds de negentigerjaren, dat de in de bodem veroorzaakte onrust groter zou zijn dan de eerste optimistische inzichten hadden aangegeven. Tot twee jaar geleden bleef een met centen van de olieverkopers gemaakt sussend rapport ongepubliceerd werkzaam en leidde tot de tunnelvisie dat angst voor aardbevingen bij de gaswinning ongegrond en overdreven was. Twijfelaar werd persona non-grata verklaard, wetenschappelijke tegenspraak kreeg geen ruimte, horen wij vandaag.

Shell is er rijk mee geworden en is inmiddels geen Nederlandse trots meer. Het hoofdkantoor is namelijk sinds kort in Londen gevestigd. Niet koninklijk, niet Dutch meer. Er met ons geld vandoor.

Het geeft ons de kans weer een fatsoenlijk land te worden. De centen hadden naar de gedupeerden gemoeten. En nu we toch bezig zijn: terug met dat halve miljoen dat de knotwilgenzager voor het moderniseren van zijn boerenbedoeninkje aan subsidie van ons had gekregen. Mag ook in het potje voor Groningen.

lang wachten

Beertje Paddington reist, omdat hij nou eenmaal vernoemd is naar het Londense spoorwegstation van die naam dat hem er als standbeeld met koffertje op allerlei plekken tot in oneindigheid op laat wachten, graag met de trein. En als die niet ver genoeg komt is er altijd nog de mogelijkheid van aanvullend vervoer met de hedendaagse OV-bakfiets en die schuwt de globetrotter ook niet, zo te zien. De beer zit in de etalage bij de fietsenhandel in Zeeland in een royale klomp te bekomen van zijn reis. Mooi geel, die klomp. Mooi blauw, het jasje van Paddington. Precies de kleuren waarmee we solidair zijn met het Oekraïne van president Zelensky, die in een vorig leven acteur was, en in die rol de stem van de wereldberoemde beer voor de Oekraïense kindertjes nog insprak. Dezelfde die nu juist Engels nodig heeft om om wapens en graan te kunnen vragen zolang Poetin zijn land terroriseert. Wordt de wereld alstjeblieft gauw weer een beetje gezelliger?

boek over ooievaars

Ach. Ze weet niet dat we haar kennen, we kenden haar vader. Voor beiden was het een catastrofe toen haar moeder stierf bij de open hartoperatie die haar juist had moeten redden. Een jaar of veertig geleden, die ramp.

In de jaren daarna bereikten ons over de toenmalige tiener flarden van haar geschiedenis. Hoe ze, gelukkig voor haar bijzondere vader, een artistiek pad koos. Kinderen kreeg met een man met muzikale kwaliteiten. Optrad, af en toe daarmee ook op de radio kwam. De VPRO-kwaliteit, niks om ongerust over te wezen.

De vader bleef onze vriend tot zijn dood, en ook de jeugdvriendin uit Rotterdam met wie hij zijn latere jaren deelde in Amsterdam kunnen we al een paar jaar niet meer opzoeken in Scheveningen, waar zij haar rust zocht na een leven vol wereldverbeterende internationale inzet.

Vanmorgen hoorden we dus, doordat radio niet meer analoog maar digitaal wordt uitgezonden, Vroege Vogels terug. Je hoeft er niet eens meer bijtijds wakker voor te worden. Eerst waren er jonge ransuilen te horen. Dat ze de hele nacht doordringend doorfluiten om voedsel te bestellen bij hun ouders wisten we zelf nog van onze eigen ervaringen vorig jaar. Daarna kwam Marijn. Om te vertellen over het eenzame ooievaarsjong dat in het nest op hun dak was achtergebleven na de fatale boommartermoord op zijn broertjes en of zusjes. O`Hanlon heet ze inmiddels, ze wonen in Drenthe. En er is over de ooievaars een boek geschreven.

Gelukkig houden ze zelf ook van boeken, zag ik op internet.

hij doet het nog ook

Bijna tachtig jaar na de Tweede Wereldoorlog zie ik op ware grootte de jeep waar ik als kind mee speelde. In de tijd van de dinkey toys, toen onze vaders nog geen auto voor de deur hadden en je alleen in je eigen hoofd kon bedenken hoe het zou zijn om zelf achter het stuur te zitten. Deze was iets groter dan de dinkey's, maar ook die - een kiepwagentje met een klep die echt bewoog, en een platte bordeauxrode rongenwagen - zie ik nog levendig voor me.

Voor de foto wachtte ik even totdat de gele DHL-bestelwagen was ingeparkeerd en het beeld niet meer vervuilde.

"Zo, staat-ie er op?" hoorde ik daarna. Bleek dat de eigenaar coöperatief had staan wachten tot ik mijn foto had. Even gauw een boodschapje doen, en weer dóór, dat was zijn plan. Bij de Co-op, hoe toepasselijk. Hij was overduidelijk trots op zijn legercabriolet, dus gunde zich de pauze. Energiek stapte hij daarna in en de jeep had er meteen de vaart in. Ik hoorde hem nog net in conversatie met medeweggebruikers jennen: "Mooi is-ie, hé? En hij doet het nog ook. Ik weet het, jullie zijn allemaal jaloers!"