hulphond

De Zithond is moe en versleten. Zijn kop hangt eraf, zijn vulling loopt er uit. Van zijn bazinnetjes mag hij na bijna veertig jaar trouwe dienst nu dan wel overgedragen worden aan de Zithondenhemel. 
Maar één iemand is het daar grondig niet mee eens. Eindelijk een eigen vriendje!

de pest in

Met stomheid geslagen. Zo mogen we mijn toestand wel noemen. Amerika kiest in minderheid maar met voldoende kiesmannen een president die minderheden schaamteloos grieft, de vrouwtjes in het kruis wil grijpen. de klimaatcrisis glashard ontkent, zijn achterban als een ordinaire volksmenner ophitst om zijn tegenstander te laten kruisigen. Een hork, een gevaarlijke hork.

Obama mis ik nu al en Hillary is gewoon pootje gelicht. Door de emails van de FBI, door Facebook met leugenberichten, whatever. Dus wat staat er vandaag in de krant? Trump gaat heus wel nadenken over het milieu. Gaat Hillary toch niet vervolgen. En die muur om Mexico, die komt er voorlopig toch ook maar niet. En dachten we dat hij een ijdele man was? Nee hoor,echt niet. Dat kan je wel zien aan zijn optrekje bovenin de Trumptower..

Elke dag reuring, en hij is nog niet eens ingezworen. Gisteren bijvoorbeeld stapte de heer T. als een olifant door de porseleinkast van de internationale diplomatie door Groot-Brittannië de suggestie te doen zijn Brexitvriendje Nigel Farage tot VN-ambassadeur te benoemen. 
Er is geen vacature, bedankten de Britten koeltjes voor het ongevraagde advies. 

Voorlopig dus maar niet naar de VS. Maar thuis is het ook niet fijn meer. De grofgebekte lieden zijn ook in ons land helemaal losgeslagen. Nu willen zij eens even wat zeggen. Alweer moet daardoor een politicus worden beveiligd, en die zit nog niet eens in de Tweede Kamer. Haar Surinaamse achtergrond en de controverse over Zwarte Piet inspireren tot de meest onsmakelijke verwensingen en bedreigingen. Wilders vindt dat haar DENK-partij maar beter kan worden opgeheven maar staat op dit eigenste moment voor de rechtbank te betogen dat hij helemaal niet discrimineert als hij minder Marokkanen wil. 

Dat hij maar veel stemmen kwijtraakt aan Sylvana.
 

geschikt, heel geschikt

Voor het eerst zou het toch handiger zijn geweest als ik wel nog lid was geweest van de PvdA. 

Niet omdat er dezer dagen een lijsttrekker gekozen moet worden. Twee euro hoeft het trouwens maar te kosten om je daar wel mee te kunnen bemoeien. Maar nee, ik had een handtekening hebben willen kunnen zetten op de lijst waarmee er  een goed Kamerlid aanbevolen wordt. Nu krijgt hij nog wel steun uit Arnhem, maar er zijn nog 99 anderen nodig voor een geldige kandidatuur.

campagne 2006

Het gaat om de man die Haarlemmerliede betere diensten had kunnen bewijzen als mijn opvolger als wethouder dan de VVD-er die de voorkeur van het CDA kreeg  Het einde van de gemeente is nu nabij, een sterke kandidaat werd versmaad.

Mocht hij het tot vermelding op de kamerlijst van de socialisten weten te brengen, dan krijgt hij van ganser harte mijn stem. Hoef ik me nog niet het hoofd te breken over welke partij  het anders zou moeten worden.

onverwacht bezoek

Zelf zijn we met onze hond vandaag een rabies-prik wezen halen,  hij kan nu met een gerust hart weer naar Engeland als hij daar zin in heeft. 

Ook voor onze tripjes naar Duitsland heeft Floris die nodig, evenals zijn internationale paspoort, hebben we nu pas door. Trouwens, ook voor onze eigen vossen lijkt het ons geen overbodige luxe, deze bescherming. Toen we thuiskwamen zaten er twee mannen op het dak van onze schuur. Weliswaar niet de twee die er vorige week nieuwe dakbedekking op hadden gelegd, zoals op de foto is vastgelegd. Het waren vandaag twee loodgieters, die er nog een keurige zinken - omlijsting op aan het aanbrengen waren. Initiatiefrijk genoeg waren ze toen we niet thuis waren gebleken achterom gelopen, en hadden ontdekt dat onze schuttingdeur met een simpel schuifje wel heel gemakkelijk openging, zodat ze alvast konden beginnen. Ook hier was onze buurvrouw aan het werk, maar had zij  de ontvangst overgelaten aan haar vader. Die is is inmiddels aannemer in ruste, een van het nog steeds onvermoeibare soort die om de haverklap haar huis komt verfraaien. Zijn hond Roosje nam de gelegenheid te baat om haar vriendje oo te zoeken. Floris had een topdag.

,,

gezocht en gevonden

Voor je kinderen doe je alles. Op de kleinkinderen hoeven we niet meer zo te passen, maar een nieuw huis is andere koek. Om zoiets te kunnen betalen moet er gewerkt worden, het liefst vanuit huis, maar dat kan pas als je er een internetaansluiting hebt. Daarop kun je het beste een oma en opa laten wachten, die hebben toch niets omhanden.

Toen wij dan een voor half elf aankwamen bij het nieuwe adres bleken daar al mannen van het energiebedrijf aan het werk. Zij hadden een gat gegraven bij de voordeur en dat had wel degelijk iets te maken met het opsporen van de een dag eerder nog moeilijk te vinden telefoonaansluiting. Daarbij was een gaslucht vrijgekomen die nader onderzoek vereiste. Het trof dat de voordeur dankzij ons openging, want nu konden zij controleren of in de kelder onverhoopt ook gas was gestroomd. 

Dat viel gelukkig mee. Daarna gingen ze verder met prikken en meten op diverse plekken in de stoep, op zoek naar meer mercaptaan. Misschien is het niks hoor, zeiden ze er nog bij, want Arnhem is gebouwd op bodemverontreiniging dus de grond stinkt sowieso wel vaker.

De afgezant van de internetprovider kwam ondertussen ook aan en trof het niet dat hem een aantal steile trappen wachtten en hij net geplaagd werd door flinke spierpijn. Dat kan je zo hebben na het weekeinde. Dat hij tussen de bedrijven door een lieve spaniel kon aaien (de uitspraak zonder trema, wel zo huiselijk) hielp hem er doorheen. Om hem te steunen graaiden we her en der verlengsnoeren uit dozen, daar waren er wel 130 van om uit te kiezen, en we vonden ook de brief van de provider met daarin de pincode. Tweede tv-tje naar boven, nog wat koffie in de man, en de operatie was gepiept. Hij kon naar huis. Bijna drie uur later kon ook de gaskraan weer opengedraaid, het fornuis daarna ontlucht, de geyser nog even gezocht en op de vliering gevonden, en na die goede afloop konden ook wij de woning verlaten. Met een grote sprong. Op de stratenmaker hebben we niet meer gewacht. "Die kan dat netter dan wij weer dichtmaken," zeiden de gasmannen nog..   

vaklui aan het werk

Voor je kinderen doe je alles. Op de kleinkinderen hoeven we niet meer zo te passen, maar een nieuw huis is andere koek. Om zoiets te kunnen betalen moet er gewerkt worden, het liefst vanuit huis, maar dat kan pas als je er een internetaansluiting hebt. Daarop kun je het beste een oma en opa laten wachten, die hebben toch niets omhanden.

Toen wij dan een voor half elf aankwamen bij het nieuwe adres bleken daar al mannen van het energiebedrijf aan het werk. Zij hadden een gat gegraven bij de voordeur en dat had wel degelijk iets te maken met het opsporen van de een dag eerder nog moeilijk te vinden telefoonaansluiting. Maar daarbij was een gaslucht vrijgekomen die nader onderzoek vereiste. Het trof dat de voordeur openging, want nu konden zij controleren of zich in de kelder onverhoopt ook gas had opgehoopt. Dat viel gelukkig mee. Daarna gingen ze verder met prikten en meten op diverse plekken in de stoep, op zoek naar meer mercaptaan. Misschien is het niks hoor, zeiden ze er nog bij, want Arnhem is gebouwd op bodemverontreiniging dus de grond stinkt wel vaker.

De afgezant van de internetprovider kwam ondertussen ook aan en trof het niet dat hem een aantal steile trappen wachtten en hij net geplaagd werd door flinke spierpijn. Dat kan je zo hebben na het weekeinde. Dat hij een lieve spaniel kon aaien (de uitspraak zonder trema, wel zo huiselijk) hielp hem er doorheen. Om hem te helpen graaiden we her en der verlengsnoeren uit dozen, daar waren er wel 130 van om uit te kiezen, en we vonden ook de brief van de provider met daarin de pincode. Tweede tv-tje naar boven, nog wat kofie in de man, en de operatie was gepiept. Hij kon naar huis en bijna drie uur later kon ook de gaskraan weer opengedraaid, het fornuis ontlucht, en konden wij de woning verlaten. Op de strrtenmaker hebben we niet meer gewacht. "Die kan dat netter dan wij weer dichtmaken," zeiden de gasmannen nog..   

grensgeschil

Langs deze bouwlift heeft onze buurvrouw de zware stoeptegels afgevoerd, die zij eerst had neergelegd op het paadje langs onze achtertuinen. Zo dacht ze de renovatie van haar huis en het opknappen van de overwoekerde tuin netjes te kunnen afronden. Daar was zij op aangesproken door haar hevig verontwaardigde achterbuurvrouw, die van de vijf honden. Besefte zij wel dat dat háár grond was?

Zo kwam het dat we in ons huis gisteravond opeens een actiecentrum hadden van alle buren die geen of hooguit één hond hebben, of hoogstens een zwart konijn. Koopakten met passages over het recht van overpad werden grondig bestudeerd, en de vergaderden kwamen tot de conclusie dat de boos geworden buurvrouw geen eigendomsrecht kan laten gelden op het pad. Integendeel, zelf behoort zij nog een strook van 75 cm breedte op haar eigen erf vrij te houden voor ons allen.

Een antwoord met dit standpunt gaat zij binnenkort ontvangen. In de hoop dat ze niet meer zo kort van memorie is, want dezelfde kwestie was ongeveer twee jaar geleden door het kadaster beslecht met het slaan van een paaltje. Toen ging het om haar grens met onze reizende rechter, die zich ook al niet had neergelegd bij haar visie. Dat paaltje staat nog op een foto die ons gelijk illustreert, maar vreemd genoeg heeft het sedertdien alweer het hazenpad gekozen. Onze buurvrouw is van na die affaire en kende het verhaal nog niet. Aan onze andere zijde gaan wij op afzienbare termijn nieuwe buren krijgen. Zouden die ook weer belaagd gaan worden? Dan wordt het tijd voor een rijdende rechter,  vrezen we..