De voorouders van onze begaafde liedvertaler Ernst kwamen er vandaan, en vandaag de dag is er in Altena in buurland Duitsland nog steeds een voormalig meisjesmuseum, zij het nu in gebruik als Draadmuseum. Zelfs daar mocht hond Floris Blaf niet mee naar binnen, Cockers moeten niet tè bijdehand willen worden.
Wat u zich van een draadmuseum moet voorstellen? Ik kan het u vertellen, want deze keer offerde het baasje zich op. Hij zag van bezichtiging af om met de hond de berg met de burcht te bestijgen waar wandelgelegenheid zou moeten zijn. Alleen moest hij ook de berg weer af, want hij was met de auto gegaan en daarvoor was geen parkeerplek. Tot zover de andere attractie van Altena.
Zelf leerde ik ondertussen dat Altena het centrum is van de ijzerverwerkende industrie in het Sauerland, die al sinds de middeleeuwen draden trekt in dikten naar wens, waar je dan vervolgens weer van alles van kan maken. Maliënkoldes en schermmaskers, modieuze stoeltjes die op je billen voelbare vierkantjes achterlaten, theezeefjes en slagroomklutsers, bewapeningsstaven voor beton, staaldraad voor de kabelbaantjes. Of paperclips. En vergeet dan ook niet al die toepassingen van koperdaad. Want daarzonder geen licht en geen automatisering. Laat staan vooruitgang.
Kortom reuze leerzaam voor vrouw, man en hond, maar die twee geloofden me ook zó wel zonder met eigen ogen te hoeven kijken. Zo konden we na de koffie toch weer op huis aan, na een minivakantie die onze viervoeter weer gedurende drie nachten naast ons hotelbed mocht doorbrengen.
Ook nu weer werd hij geweerd uit de restaurants, maar de Turk van de snackbar had een buitenterras en dat mag wel. Voor ons maakte de man "iets lekkers", niet te scherp en met veel rauwkost, een beetje gemarineerde kip, en frisse tatziki. Reuze gastvrij en prima ingeburgerd, leek ons. De voorspelde drommen asielzoekers uit Syië en omstreken zijn we niet tegengekomen.Ook niet in eigen land. Daar bleken we het voortaan zonder Joost Zwagerman te moeten stellen. Rottenberg bracht de PvdA nog een paar fatale klappen toe, snappen we. Een mens kan ook niet éven van huis.
Eindelijk dan horen we het officieus: Els Borst is eigenlijk best wel vermoord, toch. Wat raar, dat dat al die maanden zo goed geheim gehouden is. Dat er gruwelijk vaak, 41 keer, op de weerloze grootmoeder van D 66 is ingestoken. Waarom krijgen we dat nu pas te weten? De man die verdacht wordt heeft geen idee hoe zijn DNA op de plaats delict gevonden is kunnen worden. Hij erkent wel dat hij zijn zus heeft doodgestoken, maar verder... Zou zijn advocaat hem ontoerekeningsvatbaar willen laten verklaren? Uit die bron schijnen de akelige .details afkomstig te zijn. Wij denken er het onze van.
.
Man Bijt Hond gaat er mee stoppen, en onze tandarts houdt er ook al mee op. Nog lang niet pensioengerechtigd is ze, eigenlijk net moeder. Maar het is de mantelzorg die haar nekt, laat ze in de afscheids-email weten. Zo vallen er nieuwe gaten die door anderen gevuld moeten gaan worden.
Een gezellig deuntje van haar telefoon stoort de vrouw naast mij bij het wachten op de bus. Ha, ik kan ongestoord meeluisteren. "Ja?" begint ze met een neutrale openingszet."Ja." klinkt het dan ferm. En dan nog één keer gedecideerd "Ja!".Met "Doei!" sluit ze de conversatie af. Wijzer ben ik niet geworden. Gelukkig komt daar de bus al.
Dat moeten we dus niet doen. Overuren draaien. Ons regionale ochtendblad is er deze morgen fel op tegen, dat zijn lezers 55 uur per uur werken. Daar krijg je beroertes van, en de krant minder lezers.
Ten overvloede vertellen ze er nog bij dat je beter maximaal 40 uur kunt werken, en dat dan niet per dag maar per week.
Op nu.nl wordt vandaag ook bericht over een man van 70 die een week zelfs helemaal niet aan werken toekwam, hij was bij het volgen van twee herten in het bos gevallen en kon niet meer wegkomen. De Amerikaan dronk alleen nog een beetje regenwater van bladeren. Hij overleefde, en had niet eens een regiokrant om hem erdoorheen te slepen. Gelukkig wel een neef, die hem met gunstige afloop uiteindelijk toch maar was gaan zoeken.
De vrachtlading mossels die eens per jaar aan de Zeeuwse familieleden wordt voorgezet, is weer helemaal weggewerkt. Terwijl de rest van het land in de regen zat, hielden we het relatief droog. Laptops, I-pads en telefoons hadden weliswaar de hele dag een stortbui op etenstijd voorspeld, maar zelfs die bleef uit.
Onze hond maakte zijn debuut in de familiekring, en weet zich nu al verzekerd van opvang mochten we van hem af willen.
Zelf was hij dolblij, dat hij na
afloop van het weekeinde weer gewoon in Arnhem thuiskwam. Met een
uitgelatenheid die niets te raden overliet stormde hij door de gang de
kamer in en langs zijn kluif, speeltje en eet- en drinkbak voordat hij
tevreden in zijn stoel plofte om er eindelijk een ongestoord uiltje te
kunnen knappen. Want 33 familieleden en velen nog onder de tien, alsmede
een jonge hond uit Amsterdam die vier uur lang tennisballen
apporteerde, daar word je knap moe van.
Het is dus echt waar. Topman Van Hooff springt in eigen persoon bij, als het te druk wordt in zijn dierentuin. Ik heb het nu met eigen ogen gezien.
Gisteren was het de dag van verlenging van onze jaarkaarten voor de dierentuin. Floris en ik gingen alvast in de rij staan, opa haalde moeder en kinderen uit de Rozenstraat op. Zo kon ik zien hoe Burgers' Zoo een topdag beleefde. Busladingen vol, auto's twee rijen dik, het stroopte op ver buiten het park.
En toen: ja hoor, daar draafde de directeur himself aan ons voorbij, geassisteerd door zijn puberzoon. Ze snelden naar het tweede toegangshek, om ook dat open te stellen. Met veiligheidshesje en directieve armgebaren geleidde de hoogste baas hoogstpersoonlijk de bezoekers naar hun parkeerplek. Snel genoeg was nu de file weggewerkt en iedereen binnen, en kon ik veilig oversteken naar de kiss-and-ride strook waar mijn familie uit de automobiel kwam. Floris moest instappen, want ook al heet hij bij mij Floris-met-de-leeuwenpoten, hij mag niet naar de collega's in de Zoo.
In het Openluchtmuseum, daar is hij wel welkom. Wij genoten zonder hem toch van een topdag, die begon met de vliegende hond die even niet vloog (paraplugedrocht iets links van het midden).
