Openbaar vervoerders doen er alles aan om het de reizigers zo oncomfortabel mogelijk te makien. Vooral als ze op zich laten wachten.
Zo tref je op stationperrons bankjes aan met armleuningen die het onmogelijk maken in te schikken, zodat er nog iemand naast je kan komen zitten. Bedoeling is natuurlijk ook te voorkomen, dat zich een dak- en/of thuisloze erop uitstrekt voor het knappen van een uiltje. Andere uitvoeringen van onbehaaglijke bankjes hebben een bolvorm, zodat je er afglijdt, of een veel te smalle zit, zodat weer opstaan al gauw noodzakelijk is.
In de Amsterdamse ponten maken ze het helemaal bont. Natuurlijk zijn die niet bestemd voor zittenblijvers. Maar op een paar oudjes is toch gerekend. Voor die ongelukkigen zijn er een paar tractorzadels beschikbaar, flink wijd en schuin aflopend gemonteerd op een (op zich natuurlijk prijzige) roestvrijstalen pijp. Ruimte voor de anderen om ergens veilig tegen aan te leunen is er daardoor niet. Zo wordt een vaartochtje over het IJ een hachelijk avontuur.
Wel kwamen we daardoor aan bij The Eye, spreek uit IJ op zijn Amsterdams. Dit nieuwe gebouw, bedoeld als filmcentrum, stelt zich voor de nieuwkomer een beetje onvriendelijk op. Op elke hoek ontwaren we een verwijzing naar de ingang. Totdat we geheel rond zijn, zonder resultaat. Er was een entree voor leveranciers, dat wel. Maar bezoekers worden geacht de hellingbaan te nemen. Boven mag je er dan wel in. En dan met PIN te betalen, want Amsterdam is te gevaarlijk voor baar geld. Gauw terug naar de pont.
Het moest er maar eens van komen: een bedevaart naar Kevelaer. Zoiets als Lourdes, maar dan dichterbij. En minder druk, al zijn de winkels met bidprentjes en houtsnijwerkjes op deze maandag gewoon open. Veel engeltjes en Mariabeeldjes, maar met het oog op het naderend hoogtijseizoen ook heel veel kerststalletjes in alle vormen en maten. Het Kerzenhaus, wat ze daar niet hebben is er niet. Zelfs de entree is dichtgemetseld met alles wat je maar zou wensen om in de stemming voor een helend gebed te geraken. Allerzielen mag dan voorbij zijn, de graflichtjes zijn er nog volop verkrijgbaar, en geenszins afgeprijsd.
.Zo'n bedevaart gaat tegenwoordig niet meer gepaard metontberingen. Integendeel, zouden wij zeggen. In de Hoofdstraat verdringen zich de Stehcafé's en de Kondotoreien om de aandacht van het bezoek, dat zich bij het versterken van de innderlijke mens graag een beetj laat helpen. Wij zien de gang van zaken aan in een winkel die ook ontbijtkoeken bakt, maar toch vooral taarten in de vitrines heeft staan. Of ie wel allemaal opkomen, vandaag, vragen wij ons af. Het bedienend personeel ziet er niet naar uit dat ze de restjes mogen opeten. En invriezen is ook geen optie. Naar het rusthuis voor oude nonnen en prelaten dan? We snappen in ieder gval waarom Kevelaer zo tot bloei is gekomen.
Ook in deze
plaats heeft de boekhandel een hele etalage ingericht voor wie wij
kennen als de Gruffalo, een woest monster waartegen alleen een pientere
muis opgewassen is. Lekker griezelen doen ze kennelijk ook hier niet
meer bij duivels en hellevuur. De Gruffalo, zijn kind en de muis zijn
hier gewoon als knuffels verkrijgbaar. Leuk voor onder de kerstboom, als
je tenminste in de commerciële wijze van vieren gelooft. Die Kevelaeren toch!
Op de warmste novemberdag die ooit geboekstaafd is reisden we, voor de derde keer in goed een week, naar Amsterdam. Deze keer voor Willems tekeningen. In de galerie van Connie Bos aan
de Zwanenburgwal maakten we kennis met deze voor ons niet zo bekende
dimensie aan onze vorig jaar gestorven vriend.
Wat raar was, want onze ouders lazen - een gelukkig toeval - het ultrakritische weekblad de Groene Amsterdammer. en dus moeten wij het vroegste tekenwerk van de daar toen werkende Willem Wijnands gezien hebben.
Later werd Willem opmaker bij Haarlems Dagblad en werd hij onze vriend, en wij mekaars vriend ook trouwens. Hij leerde de halve redactie zeilen op het IJsselmeer, zijn Noorse jol was in Durgerdam gestationeerd vlakbij dat silhouetbepalende monumentje waarin tegenwoordig hoe-heurt-het-eigenlijk Jort Kelder zijn domicilie heeft. Willem wist ook hoe het hoorde,en schonk en dronk jenever en Beerenburger.
Wim was van origine een Rotterdammer en in de Tweede Wereldoorlog was hij dan ook uit de gebombardeerde stad geëvacueerd en als jonge puber ondergebracht bij een gezin in Zeeland, in Borssele. Mijn eigen Zeeuw maakte in 1974 met hem een nostalgische toer door de streek die hem destijds veiligheid had geboden. Per fiets, want Wim hield niet alleen van zeilen, maar ook van fietsen.
Zijn jeugdherinneringen legde hij na zijn pensionering vast in gedetailleerde tekeningen, inmiddels ook in kleur. Wim kwam daarin ook zelf vaak voor. Ook als Wimpje, nog in de wieg en zonder kenmerkend spitsbaardje.
Het was fijn dat
Cocky de buitenwereld dit inkijkje in de nalatenschap van haar man heeft willen gunnen. Verkopen was er in deze galerie niet bij, maar geheel in overeenstemming met haar strijdbare pacifistische natuur bood ze de gelegenheid handtekeningen te zetten voor een parlementaire behandeling van het verzet tegen kernenergie. Wat je verder nog wilde zeggen kon je kwijt in het gastenboek. Nou ja, dat ook wij Willem missen sprak al vanzelf..
Maar de echte natuur ligt niet alleen in Amsterdam op straat. Ook Veenendaal kan er wat van Lang heb ik in mijn jeugd gewoond aan de Haagse kade die naar deze plaats in Gelderland is vernoemd. Hoog tijd dus om er eens een kijkje te gaan nemen. Recent kwam het er van.
Het werd duidelijk dat in dit plaatsje ook de kunst op straat ligt. Nog een wonder dat we die vonden, want ons zicht op mogelijk stadsschoon werd.lelijk gedwarsboomd door alle winkelketens die van heinde en verre waren gekomen om de mensen die hun leven in Veenendaal moeten slijten toch genoeg vertier te bieden. Xenos, Zeeman, Hema, C & A, het Kruidvat, ja wie al niet was er neergestreken met eigen verkooppunten.
En dan toch opeens treffen wij een soort monument op poten van staal aan, iets weghebbend van een moskee. Zomaar, midden in een zijstraat. Het bouwsel wordt omringd door een kudde van stenen schapen, met metalen kop en poten. Jammer wel, dat uitgerekend deze winkelstraat compleet uit de gratie is bij het winkelend publiek. Er lopen kippen noch kraaien. Behalve wij, dan.
Gelukkig hebben ze in Veenendaal wel een goede kroeg, met alleen al zes soorten herfstbok op tap. We kwamen weer helemaal bij, ik dankzij de Bronckhorster variant. "Troost!" zoals onze kleinzoon altijd zegt als er ook maar even met een glaasje ergens over te klinken valt. We hadden het nodig, deze keer.
Je moet er voor naar de Haarlemmerstraat in Amsterdam. Eén van de winkeltjes in deze zich de leukste winkelstraat van het land noemende verzameling van horeca, bakkerijtjes, belwinkels en kledingshops was gewijd aan de herfst. Een etalagevullende spin wiebelde in een gigantisch web, waarin hij of zij zojuist een witte vlieg had gevangen. die nog vertwijfeld probeerde zich los te rukken. Zeker, mensen, voor echte natuur moet je dus ook al in Amsterdam zijn. Weten die stedelingen wel dat ze in eigen huis minstens tweehonderd achtpoters hebben?
De kinderen zijn al jaren het huis uit, en hadden opa's apparaat ook helemaal niet meegenomen zodat we er zelf al die tijd van hebben kunnen genieten. Maar nu is onze destijds nog zo futuristische vooral op middelbare scholieren zoveel indruk makende cd-speler annex radio van Bang en Olufsen dan toch nog onverwachts overleden. Een jaar of dertig jaar na aanschaf, en bijna veertien jaar na het heengaan van de schenker zelf. Nooit een dag ziek geweest, dat wel.
Het is geen troost dat live muziek in de concrtzaal toch altijd mooier klinkt dan op CD in de BEO. maar toch.
"Nu ga ik maar een dovig liedje zingen," verschreef ik mezelf in het sms-je waarmee ik aan onze dochters doorgaf dat de dealers geen reparatiemogelijkheden voor hun erfstuk meer zagen. (Ook mijn toetsenbord, weten de lezers van deze stukjes heus ook wel, functioneert niet altijd optimaal.)
"Dovig", mooi toepasselijk vonden ze, al wisten ze wel dat "droevig" hier bedoeld was. Deze manier van rouwverwerking is ontstaan toen hun pappa als ongeoefend zwemmer een woeste plons nam in een Zweeds meertje. Het commentaar op de overweldigende waterverplaatsing kwam van zijn oudste dochter, die klaarblijkelijk haar schrik echt even moest verwerken. Op muzikaal verantwoorde wijze, ja. Juist omdat opa en oma van die muzikaliteit in onze beide dochters zo genoten, vonden zij goede geluidsapparatuur van wezenlijk belang en tastten ze bereidwillig in de buidel.
Ook de minister van onderwijs heeft inmiddels ontdekt dat het wegbezuinigen van het muziekonderwijs een ramp is voor het land. Ze gaat nu toch maar weer de deskundigheid van de leerkrachten bevorderen. Daar heeft ze vijf keer vijf miljoen euro per jaar voor over. Opa en oma waren, zo beschouwd, heel wat guller.
Onze kleinzoon heeft tegenwoordig in eigen huis een elektrische piano, maar zijn opa heeft er een van hout. Dat heeft hij net aan zijn juf verteld. Die wist dat daar dan echte snaren in zouden zitten, zo deskundig was ze zelfs nu al. Op zijn eerstvolgende bezoek aan ons huis vroeg de kleinzoon dan ook om een demonstratie van het binnenwerk. Zelfs heeft hij nog even samengespeeld, opa op diens hoorn begeleidend. Pas daarna wilde de kleinzoonj naar de elektrische trein op zolder.
