mannetjes

Wat zijn natuurliefhebbers toch een onhebbelijke mensen. Als ze, net als wij, met hun auto het Nationaal Park De Hoge Veluwe in willen, tenminste. Ze lossen het fileprobleem bij de kassa doortastend op door een van hun inzittenden alvast vooruit te sturen naar het loket en zo voor te dringen. 

Daar vergt de afhandeling namelijk veel tijd, want er zijn verschillende types kaartjes te bestellen. Nog een geluk dat de combikaart die tot vorig jaar korting opleverde voor de jaarkaarthouders van Burgers Zoo inmiddels is afgeschaft en dat senioren gewoon het volle pond moeten betalen. Zo wordt de keuze nog een beetje beperkt en kan er hoogstens gemopperd worden over de prijs. Wij waren iets meer dan  veertig euro kwijt, omdat we naar het tien kilometer erderop gelegen museum wilden. Het Nationale Park is een elite-uitstapje, gelukkig had ik de enquête waarmee natuurbeheerder Natuurmonumenten  net is begonnen om te weten hoe we te grote drukte moeten afstoppen gisteravond al ingevuld, en me uitgesproken tegen hogere tarieven voor het genieten van natuur. 

De voordringers verzekerden zich assertief van kaartjes en keerden terug naar hun auto, om daarna triomfantelijk uit de rij te kunnen schieten en over de linkerbaan, tegemoetkomende voetgangers, fietsers en auto's uit de weg drukkend, het park versneld binnen te gaan. Je bent per slot van rekening liefhebber van bloeiende hei en de eerste herfstkleuren, of niet; daar mag je best onbeschoft van worden. 

Later ontdek ik dat de boswachters in opdracht van de pr-afdeling van Natuurmonumenten voor RTL4 een wedstrijdje burlen hadden uitgeschreven. Dat verklaarde alles. Allerlei gespuis kwam daarop af, leuk toch, de mannelijke herten concurrentie aan te doen met het slaken van bronstige kreten, en wie dat dan het bste kan. Het minder door oerdriften geregeerde deel van de bezoekers kwamen we tegen bij de tentoonstelling over de pointillist Seurat. Dit zijn allemaal stipjes:

En de Japanners, in groten getale overgekomen, snelden rechtstreeks naar de werken van Van Gogh die ook in Kröller-Müller te bewonderen zijn. 

Het mannetje Jacques deed ons zoals altijd keurig in- en uitgeleide. Eerder deze week hadden we in Verviers zijn evenknie gezien, de ook al in net pak gestoken wolhandelaar die drie meter hoog de supermarkt Carrefour nog enig cachet verleent.
Lu Martchand d'Ploquettes, het zal wel (koeter-)Waals zijn, al heet de maker Wagelmans. Mannetjes en echte heren, we hebben weer heel wat geleerd vandaag.

.

leuk en lekker

Kuieren door Deventer is ook leuk, als er geen boekenmarkt is. Zelfs valt er dan meer van de stad te zien, niet schuilgaand achter de werkelijk massale stapels drukwerk, ingenaaid of ingebonden, die er op 4 augustus voor de liefhebbers van lezen te koop worden aangeboden. 

Ditmaal ontdekten we de winkel die in het seizoen 2012/2013 de leukste van Deventer was, en het gezelligst in de daaropvolgende periode. 

Zo ziet dat er uit:

En wie er binnengaat treft een wonderlijke verzameling aan van snuisterijen en hebbedingetjes. Ook op internet te bezichtigen, de winkelruimte laat niet toe de hele voorraad uit te stallen. Wie aan de net weer gedistribueerde IKEA-catalogus niet genoeg heeft kan op deze site zijn hart ophalen. Wij kregen een kaartje mee van Masterpieces, van Bijzonder tot Uniek. 

Als u in levenden lijve door de Deventer Nieuwstraat loopt mag u uzelf een paar panden verderop belonen met een bezoekje aan Vlinder, waar ze broodjes en koffie verstrekken maar u ook kunnen helpen aan de lekkerste kaneelcake, van bakker Nollen, die onze kleinkinderen ooit geproefd hebben.  Hun ouders vonden het geen goed plan er hun overblijftrommeltje mee te vullen, dat vonden ze wel jammer. 
Hopelijk krijgt u net als wij een voorproefje bij uw koffie gepresenteerd.  Dan weet u wat we bedoelen.

de lijn getrokken

De wegwerkzaamheden voor onze deur blijven verrassen. Gisteravond bleken we er een baksteenkleurig fietsstook bijgekregen te hebben. En zelfs de belijning was al aangebracht. Maar wat dan weer verbaast, is dat aan de overkant nu ook belijning de fietsstrookmarkeert, maar dat die daar gewoon zwart gebleven is. 

Nu is het afwachten. Is de lijn nu alweer te vroeg getrokken, en komt dat rood alsnog? Of heeft de fietser alleen bergopwaarts recht op een volgens de regelen der verkeersveiligheidskunst uitgevoerde mooie rode strook? Natuurlijk zal Tiktijd de kwestie nauwgezet blijven volgen. 

Aan onze kant ligt weliswaar een tweede streepjeslijn, maar die duidt de reep aan, die weer van de strook afgesneden zal worden. Dit om een goot te kunnen aanbrengen met vrije uitstroom in de rioolputten, die nu nog hal diht zitten met een surplus aan asfalt. Denken we.

In elk geval kunnen we nu al melden, dat de buren hun wens verhoord hebben gezien. Zij hadden met een regenbestendig bordje in het zand de wegwerkers nederig verzocht het parkeervak wat langer te maken, zodat er een extra auto gestald zou kunnen worden. Na een paar dagen was het bordje verdwenen, en uit niets bleek dat je op deze manier inspraak kon hebben in de vormgeving van je straat. Zo helemaal zonder inspraakrondes en avondvergaderingen. Maar het gaat lukken. Jammer weliswaar, dat ik nu nooit zal weten of de krokussen  die dit jaar te lijden hebben gehad van het aannemersbusje waarmee de vader/schoonvader van onze nieuwe buren hun huis kwam opknappen, die doortastndheid overleefd hebben. Hun plaats wordt ingenomen door Waalsteentjes, als de Arnhemse Openbare Werken die tenminste nog ergens op de kop kunnen tikken. Voorlppig ligt er nog een gapend gat  open. 

Auto's op doorreis mogen dit weekeinde over het verse asfalt voorbijrazen. Zelf zijn we nog aangewezen op parkeren aan de overkant. Ging trouwens best, hoor.

lekker belangrijk

Dus Erik de Zwart is de spreekstalmeester van de filmpjes over de Thomastrein waar onze oudste kleinzoon zo dol op is. We weten het sinds in Knevel en Van den Brink aandacht werd besteed aan Rail Away, de langlopende BBC-serie over spoorverbindingen waar dan ook, die weer eens een jubileum te vieren heeft. 

De EO zendt de serie uit, vooral omdat er weinig in gecensureerd hoeft te worden. Dat was met natuurfilms over de evolutie wel anders. Vanwege het EO-etiket kunnen de opinieleiders uit die kringen er wel een onschuldig itempje in hun praatprogramma aan wijden. De voice-over was aanwezig, die bij het boodshappn doen aan zijn stem herkend wordt. En van De Zwart weten we nu dat hij zelf treinengek is en al jaren een tuintrein aan het aanleggen is, welk project nog lang niet af is. Zijn oma was de zus van de vrouw van Wim Kan, ook interessant om te weten, al vind ik het nog belangrijker dat zijn vader met de zus van mijn moeder (en met haar) dezelde achternaam deelt.

De gelovigen worden de laatste tijd trouwens steeds brutaler, Nu eisen ze weer dat onze koning propagandist wordt over zijn geloof. K. en B. zullen hem graag willen uitnodigen voor een streng verhoor in hun talkshow.

klaar voor de reis

Het loopt tegen vijf uur en we zijn Deventer net uit, als we langs een weide komen die ons overrompelt. We weten zeker dat de Baardmannetjes afgunstig zouden zijn geweest. U weet niet wie dat zijn? De bebaarde vogelaars De Haan en Dorrestijn, die de televisiekijker deze zomer vermaakt hebben met reportages over hun gevederde vrienden. Ook zij zouden genoten hebben van het veld vol ooievaars, bezig met fourageren. Een stuk of twintig, dertig misschien wel waren het er. Een ongelooflijke aanblik, nooit zagen we er in Nederland meer dan twee tegelijk.

Ceci n'est pas un ooievaar, de toekan komt in ons land te veel voor

 

Zo te zien waren het nog jonge vogels, moed verzamelend om de lange reis naar Afrika te gaan ondernemen. 

Verstandig dat ze er een beetje vroeg aan beginnen, al is het hopelijk geen voorbode van een strenge winter. Net nu we de natste zomer sinds de metingen zijn begonnen achter de rug hebben.


Een van die ooievaars heeft met onze verse kleinzoon gezeuld, dat zal best een karwei geweest zijn. Die moet maar een beetje extra aansterken. En er vooral nog eens een heilzaam nachtje over slapen. 

                                                      Kleinzoon, twee dagen oud, eerste bekertraining 

streeknieuws

Krantenleed. Zo kan je het toch wel noemen, als je wordt afgescheept met de Vallei-editie van je dagblad;  waarop we ons hadden geabonneerd om op de hoogte te blijven van het nieuws uit Arnhem. Nu moeten we het doen met de wetenswaardigheden uit de regio Ede/Wageningen. 

Ook Lunteren valt daaronder. Schokkend nieuws bereikt ons vanuit dat buitengebied. Ook daar blijken de mensen van kwaad tot erger te vervallen. Ons dagblad meldt dat dit weekeinde nota bene een heuse fiets in het water gegooid is, ook nog door een fietsendief. Vreselijk nieuws natuurlijk, nu het Internationale Rode Kruis al helemaal geen geld meer heeft om de noden, overal in de wereld ontstaan door oorlogsgeweld, nog te lenigen. Honger, dorst, geen medicijnen, maar gelukkig ook geen fietsen.

Arnhem was deze zomer de natste plek in ons land. In Sonsbeek was een tentenkamp nodig om de mensen droog te houden.

grote boodschap

Als je op vakantie bent heb je als vrouw zijnde ongetwijfeld de Linda bij je, of de Maarten, en anders wel een detetive of Boeketreeksdeeltje. Deze boodschap, die ik op de meisjeswc van het RTM-museum vond, was zo  groot dat ik aan lezen helemal niet toe kwam. En er maar een foto van heb gemaakt zodat ik hem thuis nog eens rustig kon bestuderen. 

De kern van de boodschap blijkt te zijn dat we het lege wc-rolletje niet door het toilet moetn spoelen, omdat er plastic uiteinden aan zitten. Dit afval moet in de prullenbak. Anders moeten de vrijwilligers, die liever locs en wagonnetjes laten rijden, een akelige verstopping opheffen. Wel blijven nadenken, meisjes!