roze pop

"Maar in de wagen, onderweg, vielen haar oosjes toe."

Nijntje Pluis was na een dagje aan het strand nog lang niet moe. Maar haar geestelijke vader is dat nu wel. Zijn uitgever heeft wereldkundig gemaakt dat het Pluis-oeuvre werkelijk voltooid is. De bijna 87-jarige Dick Bruna publiceerde in 2011 de naar nu blijkt laatste aflevering van zijn wereldwijd vermaarde reeks over de lotgevallen van het onschuldige konijnenkind dat zelf eigenlijk al zestig jaar is, maar eeuwig kleuter is gebleven. Er zal geen boekje meer bij komen, plagiators of erfgenamen maken geen kans.

Het boek is dicht, maar we hebben er veel plezier aan beleefd. Hello Kitty, daar zullen de liefhebsters van roze poezenpopjes het voortaan mee moeten doen. Bruna vond haar maar een slap atreksel. Onze kleinkinderen zijn inmiddels begonnen aan hun eerste Roals Dahlboek. Voorgelezen worden over de Grote Vriendelijke Reus en zijn Flitspoppers, heerlijk jeugdsentiment.  .




. .

lachen

Te vreemd, om er niet even bij stil te staan. Een Turkse vice-premier die, niet eens op 1 april, wil dat vrouwen niet lachen, in ieder geval niet in het openbaar.

Hij beschouwt dat als een weldaad tegen het moreel verval in zijn land. De man sprak over normen en waarden als zijn bijdrage aan de viering van het Suikerfeest. Al zo door wolkbreuken en oorlog geplaagd, zoals we hebben gemeld. 

Je zou er in schaterlachen over uitbarsten, als het had gemogen. Zijn andere strijdpunten om het maatschappelijk bederf tegen te gaan doen je trouwens het lachen wel degelijk vergaan. De man bepleit dat we niet zoveel eten,drinken en kopen, en niet zoveel bellen alsmede minder vunzigheid op tv hoeven te ondergaan. Moet volgens hem ook van de Koran. althans als we niet onrein willen leven. Wordt het leven daardoor leuker? Nee, dat niet. Maar door alle verveling gaat het wel langer lijken te duren. Sterkte.

ram dan, nat feest

De ramadan afsluiten met het Suikerfeest. Even geen oorlog. In de Gazastrook vond ook Hamas dat bij nader inzien een puik idee. Een paar uur geen bommen, mar tijd voor boodschappen. Gezellig.

Hier voeren we tezelfdertijd strijd tegen een heuse overstroming die zijn weg zoekt naar binnen, de woonkamer in, naar onze convectorput  De spinnen wisten niet dat het in hun veilige schuilplaats zo kon regenen.  
Ziekenhuis Rijnstate rechts van ons was door al dat water voor de ambulances zelfs even helemaal onbereikbaar. Links ging de Co-op lop de Hommelseweg dicht, daar moest gehoosd worden.

De graffitikunstenaars even verderop wensten ons aan weerskanten van het spoorwegviaduct even goed een fijne ramadan. Nou ja, aan één kant ramdan dan.

op de tanden bijten

Dit is ook weer helemaal nieuw in het straatbeeld. Eerst had je de invaliden, voor wie je een plaatsje vrij moest houden. Nu mogen de zielige auto's die alleen op stroom vooruit kunnen komen een eigen stuk straat claimen, dicht bij het stopcontact waarmee zij weer opgeladen kunnen worden.

Nog maar net zijn we gewend aan fietsen, die je bij een kopje koffie halverwege je ritje weer aan het accu-infuus kunt leggen. Per slot van rekening wil je zonder al te zwaar trappen ook weer thuis komen. Maar de autolobby slaat hard terug.

Massa's extra subsidie hebben nu de rijkaards geholpen aan zogenaamd milievriendelijke auto's, waar ook nog parkeerfaciliteiten aan vast zitten. Is de accu leeg, dan hoeven die gelukkigen echt niet naar huis te trappen. Zij schakelen simpel over op benzine en dat schijnt veel vaker nodig te zijn dan de overheid gehoopt had. 

Binnenkort kunnen we niet eens meer voor onze eigen deur parkeren. Niet doordat buren elektrisch zijn gaan rijden, nee ook zij zijn de klos. De parkeerhaventjes, of wat daarvan zonder archeologische inspanningen nog met het blote oog waarneembaar is, worden opgeknapt. 

Daarna komt er nieuw asfalt. Op het kruispunt staat het onheilspellendebericht dat daar beton onder ligt. Het was natuurlijk voor de tram, die ooit over one middenberm gelopen heeft. Een gewaarschuwde jekkeraar telt voor twee. Het zal hoe dan ook voor ons als bewoners een hoop lawaai en andere overlast geven.

waardige rouw

Timmermans for president, op de dag van nationale rouw mag hij de loftuitingen incasseren voor de gloedvolle woorden die hij tot de Verenigde Naties heeft gesproken. Hem kan je om een boodschap sturen, de wereld weet het nu ook. 

Voor de PvdA gloort weer een beetje hoop, hoor ik zelfs vol waardering voor deze rasbestuurder.



Gek, dat het verdriet rondom de bijna 300 slachtoffers van een vliegtuigaanslag het land zó samenbrengt. Voor het eerst sinds de dood van Wilhelmina een officiële rouwdag, er heeft meer dan een halve eeuw tussen gezeten. Geen trein- of vliegtuigramp zo groot, of we konden het verdriet individueel wel af. Nu liggen de zaken anders, en CNN stelt vast dat de ontvangst met welhaast militaire eer onderstreept, dat de slachtoffers gevallen zijn door een oorlog waar ze part noch deel aan hebben. Zij prijzen de Hollanders.

voor de dochter van Wilhelmina geen nationale rouwdag

De Britse tak van ons gezin vermoedt dat een van de slachtoffers een door haar geportretteerde advocaat is, uit de tijd waarin zij nog verantwoordelijk was voor de advocatenkantorengids van haar eerste werkgever in Londen. 

Burgemeester Broertjes van Hilversum heeft al weer spijt van zijn oproep uit vergelding de dochter van Poetin ons land uit te zetten. Juist met de vandaag betoonde waardigheid geven we het betere voorbeeld, dat beseft hij nu ook. 

Veertig rouwauto's zijn nu op weg naar Broertjes' gemeente. Veel volk langs de route. Moet ik nu terugdenken aan de rouwstoet van Fortuin, of aan de gemiste huldiging voor onze voetballers? Massa-emoties, er is toch iets raars mee.

buitenshuis

De wereld heeft niet stilgezeten, toen ik er even niet bij was. Wel had ik al mijn kinderen om mij heen, verontwaardigd omdat ik mijn verstuikte hand niet in de medische molen wilde steken. Van internet plukten ze alle symptomen die op een gebroken pols zouden kunnen wijzen. Ga nou toch even langs de dokter, beknorden ze Knorrie.

Nou ja, de hand doet het weer, en ondertussen is oud-Vrije Volkverslaggever Kees Sipkes uitgeleide gedaan. Hij is 89 geworden en was al gaan dementeren toen zijn vrouw zeven jaar geleden stierf. Beiden waren belangrijk in Haarlem, in journalistiek, bestuur en cultuur. En zelfs nu ontwaarde ik nog menige bekende uit die kringen, ook gekomen voor het afscheid. Met enige tientallen belangstellenden stonden we  voor een prachtige informele bijeenkomst in het perkje voor het Anton Pieckhofje - het woonoord voor dementerenden in huiskamerverband, een voorbeeldige zorgvorm, dat zijn laatste thuis was geweest. 

In het gras stonden (niet eens genoeg) tuinstoelen, en een uitgiftepunt met wel voldoende drank. "Ik zie het al, hier moeten we zijn! Typisch Kees," vingen we dan ook op. Er waren lieve woorden en live muziek in Haarlemse toonzetting, het werd een waardig afscheid. Ook de pijn over de Nederlandse misdragingen in Indonesië, die Kees had meegemaakt maar niet had mogen beschrijven, kreeg een helende plek. Daarna vertrok de kunstzinnig beschilderde kist richting crematorium. "U kunt rustig hier blijven, Kees kan dat alleen wel af". Maar niet dan nadat de oudste zoon nog als nagekomen bericht het daags tevoren verschenen eerste stukje-in-de-krant op de kist plakte geschreven door Kees' kleindochter, aankomend journalist. De dynastie leeft voort. Het was even een huilmomentje geest, gaf haar vader toe.

Mijn eigen dochters kwamen helemaal niet op ziekenbezoek, maar tante was er voor haar nieuwe neef en dat viel toevallig samen met alweer de 39-ste huwelijksverjaardag van opa en oma, die we dan ook maar gevierd hebben met de in onze kringen gebruikelijke barbecue. Ons ontging niet dat bijna tweehonderd Nederlandse levens te betreuren zijn door een domme raketaanslag op alweer een vliegtuig van Malaysian Airways. Timmermans zit al in Oekraïne. De moderne media zijn zelfs aan de buitenshuiskamertafel niet meer weg te denken.

onhandig

even een time-out totdat met links tiktijd tikken niet meer hoeft!