kopstukken in de Maasstad

 

Je wilt er eens uit, wie weet omdat je damesschoenen wilt gaan bekijken in Rotterdam. Daar kan je een artistiek alibi voor vinden in de Kunsthal. Ze hebben er nu deuren om de rovers tegen te houden, dus durven nu schoenen t exposeren. Maar hoe kom je daar? Op het overhuifde plein van het vernieuwde Centraal Station liggen twee omgevallen hoofden, op u te wachten, wellicht opgevist uit de Rotterdamse haven zoals Nehalennia nogal eens opgevist wordt uit de Schelde. Het bijzondere van deze hoofden is dat er een klep in zit die opengezet kan worden. Dan blijkt het de schuilhut te wezen van een voorlichtingspersoon die de reiziger toeristische informatie kan verstrekken. Het is er wat kil, maar de ontvangst is hartelijk bedoeld U weet wel, Rotterdam, een stad die uitnodigt om anderen te verblijven.

 

U vond het woord 'overhuifd' een beetje vreemd? Kijk dan maar eens naar de vormgeving van het nieuwe station. Als dat niet overhuifd is!  Ook dit openbaar vervoer is alleen nog geschikt voor diegenen, die eigenlijk nog wel hadden kunnen lopen.

 

het bos in

Toeslagen voor Bulgaren die er geen recht op hebben, geen toeslagen voor terechte aanvragers omdat de Belastingdienst geen rekeningnummer heeft. Een informatietelefoon die bijna niet bereikbaar is. Een reclamebord voor een verkiezingscampagne, gesponsord door Van Rey, De staatssecretaris wist aldoor van niets. "Precies zei de vrouw, en reed weg op de fiets."

Verwijtbare onschuld en een bibberige verdediging hebben VVD-er Weekers tegen middernacht de kop gekost, naar het schijnt omdat de partijleiding hem in het licht van de naderende raadsverkiezingen niet langer wilde sauveren. "Zuur," vond zijn minister Dijsselbloem: want hij was net zo lekker bezig met het bestrijden van fraude. De minister zal nu zelf het werk moeten overnemen, en hij had het al zo druk met Nederland en Europa.

"Ik wil in het bovenste bed"

Daar ga ik het hier vandaag maar eens niet over hebben. Veel aardiger vind ik het bericht over de Arnhemse poes die anderhalve kilometer verderop moest gaan wonen, maar dat hardnekkig vertikt. Hij is teruggekeerd naar zijn oude huis en ligt nu daar naast de garage onder de heg te wachten tot alles weer normaal wordt. In leven wordt hij gehouden door een barmhartige buurvrouw, die worst en kaas serveert omdat het inmiddels toch wel koud is, zo buiten. Zijn eigenlijke bazin vindt het allemaal heel vervelend, en ziet aflevering bij het asiel als enige oplossing. Natuurlijk diep beledigd, omdat de poes niet om haar blijkt te geven, maar om haar oude huis.

Onze poezen daarentegen hielden meer van onze vakantiewoning in het bos vol muizen en vogeltjes, dan van het betonhuis in onze eigenlijke woonplaats. Zodra ze in de gaten kregen dat we aan het inpakken waren teneinde daarheen terug te keren, glipten ze de deur uit en klommen in de hoogste boom of liepen eens een extra ommetje rond. Beiden hebben daar in het fijne bos uiteindelijk ook hun laatste rustplaats gekregen, dat leek ons waar ze recht op hadden.

En dan krijgen we in de avond van deze dag een lokaal opsporingsbericht. Roger - vernoemd naar Federer - is namelijk al twee nachten van huis, terwijl hij zo van lekker eten houdt. Het is de grote zwarte poes met witte bef die een jonge hond als huisgenoot heeft die Rafael is genoemd, om ook Nadal te eren, die andere tennisheld. Aan een foto van Roger om in de buurt op te hangen wordt gewerkt. We wisselen uit dat de man van de buurvrouw hem of in elk geval een zwarte kat  vanmiddag nog in zijn tuin heeft gezien. Mijn man denkt dat de poes op veilige afstand van het klushuis naast ons is gaan zitten. Daar wordt nu vlijtig aan gewerkt en eerst nog heel veel weggebroken. Poezen houden niet zo van verandering, toch? Dan liever het bos in.

niet is het beste

Altijd weer een genot, de lokale krant te lezen. De verplichte 'regionale invalshoek' leidt er vandaag toe dat we alles kunnen lezen over het grote zeslandentoernooi op rugbygebied, dat weldra gaat beginnen. Interessant voor de liefhebbers van het ruige spelletje in Britse buitenlanden als Engeland, Schotland, Wales, Ierland. We kennen trouwens ook een Londenaar die van het Kerstmannetje een jack in de uitbundige clubkleuren van de geduchte Warrington Wolves heeft mogen ontvangen. De essentie van het artikel in de Gelderlander is dat een regiogenoot - nou ja, uit Zeewolde, dat is toch bijna Gelderland - die meespeelt in het Schotse team NIET gaat meedoen. Hij luiert met een dubbele beenbreuk op de bank.

De andere nieuws-jagers van de krant ruimen een flink deel van de nog resterende kolommen in om te melden dat er geruchten gaan over hoogbouw op de plek waar vroeger de gemeentewerf was gevestigd. Hoogbouw! Het was al zo dwaas twee kantoortorens
het silhouet van de stations-buurt te laten verpesten. En dan nu het prachtige landelijke Klarendalpark opofferen? Zijn ze gek geworden, daar op het raadhuis?

Daarna kan krantenruimte gevuld worden met De Ontzenuwing van de geruchten. Dat wil zeggen de wethouder weet van niets. Ja, een huis of tien zou er makkelijk gebouwd kunnen worden, dat natuurlijk wel.

zingen helpt

De Polare-boekwinkels waren maandag nog één dag open, maar nu zijn ze dan allemaal 'tijdelijk' dicht. En iedereen denkt, dat de twintig miljoen die nodig schijnen te zijn voor het fantastische reddingsplan dat klaarligt niet meer gevonden zullen worden. De directie suggereert dat twee miljoen al genoeg is, maar dat lijkt wat al te optimistisch. Nee, ik vrees: het is zover, twintig gerenommeerde verkooppunten voor boeken in ons land vallen in één klap weg. Bibliotheken en het Centraal Boekhuis zullen weldra volgen. Een boek? We willen geen boek.

Om negen uur al een telefoontje uit Frankfurt. Ander verdriet, nog voor het ontbijt, om het nieuws dat nu ook onze muzikale grandioze opa gestorven is. Pete Seeger, toch nog 94 jaar geworden. Zanger van het betere protestlied, de mooiste folk met eeuwigheidswaarde maakte hij zelf. Zelfs al zong Marlene Dietrich "Where have all the flowers gone", en werd Trini Lopez een wereldster met "If I had a hammer", zijn versies bleven de beste.

"Little boxes" uit 1963 had hij dan weer niet zelf geschreven, maar wel beroemd gemaakt. Vriendin Reynolds spotte in haar lied met de zouteloze eenvormige rijtjeshuizen die in opkomst waren en de stereotype levens die erin geleid werden. Het was mijn eerste kennismaking met het fenomeen Seeger, en ik was in Rotterdam in de nieuwbouwflat van tante die uitkeek op het toen net nieuwe winkelcentrum De Lijnbaan. Vooral zijn heldenstatus als activist en zijn botsing met de bestrijders van "unamerican activities" - wat het zingen van kritische liedjes natuurlijk nogal gauw was- spraken mijn ongezeglijke  tante erg aan.

"Rainbow Race" is een van mijn eigen favoriete liedjes. Maar voorlopig zoeken we maar troost bij "We shall overcome,"  Seegers functionele protestlied gebaseerd op een hoopvolle negroe-spiritual. Ds. King,  Mandela en Obama,en vooruit, ook Oprah hebben kunnen profiteren van de spirit die van dat klassieke protestlied is uitgegaan, en die de emancipatie van de getinte medemens zozeer geholpen heeft. We hebben gelukkig de CD's nog.

stappen in de stad

Zondag, sneeuw dreigt en dus gaan we maar eens de stad in. Vroeger kon dat eens per maand en deden we dat ook al nooit. Maar nu is de zondagsrust zelfs hier ter stede eraan gegaan en kunnen we elke dag van de week consumeren. We gaan op onderzoek.

Maar de winkeliers blijken verstandiger. Sommige hebben zelfs al hun activiteiten gestaakt. Ja, ja, de Bijenkorf staat nu akelig leeg, dat wist u al. Maar ook Siebel heeft de moed opgegeven, "Wegens omstandigheden", meldt een pamflet op de deur. Dat mag je wel zeker zo noemen, bij een faillissement.

De exclusieve serviezenwinkel vindt de zondagomzet niet de moeite waard, en taxeert de shoppers net als wij als liefhebbers van hoogstens nog wat extra kleren. De Albert Heijn ToGo laat het werk over aan supermarkt Plus, in de kelders tegenover Vroom en Dreesmann. Ook de Kijkshop houdt de deuren gsloten, de totale leegverkoop wegens verbouwingsplannen lijkt al voldoende geslaagd.

Er is nog zo'n ondernemer die ruim baan heeft gemaakt voor vernieuwing. De winkel is goed leeg, laten we er het beste van hopen.

 

Maar zijn collega van de Footlocker, die schoenen verkoopt waarmee je een lekker endje kan gaan rennen langs 's heren wegen als je geen zin hebt om op zondag te winkelen, heeft het slimmer aangepakt. Hij verandert niet van inrichting, maar van klandizie. Het segment waarop hij zich nu klaarblijkelijk richt is daadwerkelijk voetloos, zo te zien.

 

 

Wij lopen door, maar vangen ook bot bij de boekhandel. De drie mensen die daar nog werken prefereren een vrije dag. Concurrent Polare is wel open, maar heeft de prijzen voor de uitverkoopboeken nog maar eens gehalveerd. Mijn man koopt een 'gewoon' boek, het tweede van Franka Treur. De critici vonden haar eerste interessanter. Dat zullen we zelf wel eens beoordelen. Wij houden onze economie in ere met de slogan "Koopt Zeeuwse Waar, Dan Helpen Wij Elkaar". Uit de ramsjbak neem ik voor de zelfde prijs drie boeken mee, waaronder een over de Tasmaanse huisvrouw die model stond voor de Australische Dame Edna Average. De Abel Tasmankade, ik heb er kortstondig gewoond.

's Avonds bewijst Skype zijn meerwaarde. Dochter heeft moeten overwerken in Frankfurt op de beurs. Zichtbaar een beetje moe van geworden. Al dat Frans en Duits, al die zieke collega's. Eindelijk komen ze toe aan eten. Nog één dag, dan zit het erop en kan ze terug naar haar gezinnetje En dan komt het Midden- en Kleinbedrijf met het ideetje om werken in het weekend als normaal te willen gaan beschouwen, zodat het de extraatjes in salaris en vrije tijd kunnen laten vervallen. Nog even, en dan kopen we niks meer. Zelfs niet op zondag.

opgewekt

Er was nog een grap van gemaakt, of Samsom graag korte antwoorden wilde geven. En daar kwam de eerste scherpe vraag al, aan de zwaarbeproefde PvdA-leider wiens charisma nu ook al door de grote Adri Duivesteijn in twijfel was getrokken. Had hij nog wel een beetje vertrouwen in de uitslag van de komende verkiezingen? "Ja." Korter kon het niet.

Het zaaltje in het verzorgingshuis in Malburgen, een van de vier Vogelaarwijken van Arnhem, puilde uit voor de slotmanifestatie van weer een campagnedag. De vrijwilligers waren deze zaterdag in twee sessies uitgezwermd. Dat doen ze meestal elke maand wel een keer, om de kiezers aan te spreken door aan te bellen, gewapend met een roos en foldermateriaal. Deze keer geassisteerd door kamerlid Keklik Yucel en de lijsttrekker voor de Europese verkiezing, Paul Tang.

v.l.n.r. Marien Lauwers , lijsttrekker Arnhem, 2e Kamerlid
John Kerstens, Europa-lijsttrekker Paul Tang

Diederik Samsom zelf was in Nijmegen aan de slag geweest, waar hij in twee uur tijd maar liefst bij vier deuren was lang geweest. Daar had hij kennelijk wat meer tijd genomen voor zijn antwoorden. "In dat tempo schiet het niet echt op," erkende hij. "Maar een negatieve stemming ontmoet ik nergens. Na de eerste tien seconden snappen de mensen ons wel."


 De ervaringen van Keklik Yucel waren  wat minder plezierig geweest, hoorde ik van Knorries man, die nog wel lid is en daarom mee-canvast voor twee.
                                                
Het Kamerlid van Turkse komaf (foto links, midden) was gestuit op een paar raszuivere PVV-Arnhemmers. Zij zagen de buitenlanders het liefst opgerot, en zeiden dat recht in haar gezicht. "Ze moeten die treinen (bedoeld was richting Auschwitz- red.Tiktijd) maar weer laten rijden."

"Daarmee doet u mij pijn." protesteerde ze op de meest beschaafde manier. "Dat is ook de bedoeling," reageerden de lomperiken.



fractievoorzitster Martien Lauwers presenteert de
uitkomsten van 20 maanden buurtbezoek in Arnhem  
 

Maar de PvdA-Arnhem gaat, de favoriete term van de fractievoorzitster, zich "hard maken" voor terugkeer van de prullenbakken in het straatbeeld, zodat ook Malburgen er schoon en veilig bij kan blijven liggen. En voor werkgelegenheid, dat ook natuurlijk. Voor sociale cohesie, en meer stageplekken met name mede voor studenten met uitheeme voor- en/of achternamen. 

Van de ervaringen met twintig maanden aanbellen was een mooi pamflet gemaakt, waarin voor elke bewerkte wijk was aangegeven hoe de bewoners denken over de positieve kanten van hun wijk - groen! rustig! kindvriendelijk! - en welke verbeterpunten zij zien. Parkeerdruk te groot, verkeerveiligheid te gering, inbraken te talrijk. Lauwers  hanteert de uitkomsten met de gemeenteraadsfractie als handige leidraad bij het raadswerk. Het leverde een mooi artikel in de Gelderland in de zaterdagkrant op.

canvasploeg met voorzitter Spekman (wit hemd, handen in zakken)
rust in 2012 alvast uit in openbaar groen

De arme Samsom moest met de andere kopstukken nog nablijven voor de borrel. Wij konden wel meteen weg, naar ons warme huis waar geen luidruchtig bandje speelde. Maar die druilerige regen, kan de PvdA daar nou niet eens wat aan doen?

tuttut

En dan nu weer duizend mensen extra weg bij de Rabobank. Komt door het internetbankieren, zeggen ze. Toen ze nog fatsoenlijk waren deden ze dat inkrimpen volgens de wetten van het natuurlijk verloop.

We schrikken echt nergens meer van, zo langzamerhand. De hoogste ambtenaar op het ministerie van justitie wordt nu dan na jaren toch strafrechtelijk tegen het licht gehouden. Al die tijd ketsten beschuldigingen over kindermisbruik af, maar nu hij met pensioen is krijgt hij er toch nog last mee. Zijn minister mag van de Tweede Kamer niet eens meer fungeren als rechtsbijstandsverzekering.
 

Dan hebben we het deze week ook nog druk gehad met het herinvoeren van het vousvoyeren, in een wanhopig poging het wederzijds respect in Nederland weer terug te brengen. Levendig staat me nog voor de geest hoe een diep beledigde treinpassagier de Belgische conducteur erbij riep, om te melden dat de medepassagier met wie hij het aan de stok had gekregen onbeleefd was geweest. "Il m'a dit tu! Il m'a dit tu!! Il m'a dit tu!!!!" Een erger misdrijf leek ondenkbaar. De conducteur bleef kalm.

En tenslotte geven we het nog maar even door, want dan kunt u er desgewenst nog heen: oud-burgemeester Bert Bruin van de gemeente Haarlemmerliede en Spaarnwoude, hier geafficheerd als oud-locoburgemeeter van Haarlem, opent op vrijdag 31 januari zijn Holland House waarin je kan eten, drinken en logeren.  Als het af is, wat nu nog niet het geval schijnt te zijn. De Nederlandse ambassadeur komt het lint doorknippen.

Net als Bruin vaak deed even een tripje naar Mutare in Zimbabwe.