zondags vermaak

Een nostalgish stoomweekeinde valt niet te versmaden. Daarom gaan de jongens naar de

Alleen de jongste jongen gaat niet mee. Hij vergezelt zijn moeder naar de koopzondag en laat zijn zus haarversierselen uitkiezen bij de HEMA. Als je op zijn pak mag afgaan interesseert hij zich nog totaal niet voor het spoorwezen. Het zijn Britse motieven die zijn aandacht  vragen. Ouderwetse taxi's, rode dubbeldekkers, robuuste Morrissen, spitse teckels en stoere terriërs schuiven door het beeld. 

Mooi, al toont de winkelbewaakster van voorheen de Hollandsche Eenheidsprijzen Maatschappij Amsterdam meer belangstelling voor het transportmiddel waarin hij zelf vervoerd wordt. Haar maak je niks wijs, proletarisch winkelen begint soms al op zeer jeugdige leeftijd. Tot haar teleurstelling gaat het alarm niet af, als hij bij het verlaten van de winkel langs de detectiepoortjes gaat.

Daarna trekt de karavaan verder, naar de kraampjes van de rommelmarkt langs de Rijnkade. Dat levert nog een ruimere trappelzak op voor hem. .


Op de terugweg ligt  een kersvers plantsoen te wachten. Zowaar ook al met een geplastificeerde boodschap, kennelijk een communicatieve nieuwe trend in Arnhem. 

.

spaarzaam

Eet meer fruit. Dezer dagen een motto met een politieke lading, want onze export heeft te lijden van de strubbelingen in Oekraïne. Dat wij vroeger ook al reuze ons best deden, bewijst deze foto van ons keukenkastje, toen het nog niet in de verkoop hoefde. Dat was vijf jaar terug. Aan ons zal het ook nu niet liggen. Net weer een frisse Notarisappel uit eigen (nieuwe) streek verorberd. Wat kan die snel verkleuren, trouwens.

t.

we bellen

Gezellig barbecuen, vandaag kon het nog. Half acht is het, als het citroenijs is uitgedeeld. 'Nou laat ik jullie wèl met de troep zitten," zegt onverhoeds de man die eerder al een lekkere tagineschotel heeft geserveerd en in onze achtertuin met succes fikkie heeft gestookt en nu op zijn fiets wil springen. "Helemaal niet erg hoor," zeggen de gasten, "Wij gaan er ook net vandoor."

Nou ja, dat was natuurlijk maar een snedige plagerij van die gasten. Maar toch, zo zit je dan voor je het goed en wel beseft alleen. Had je maar lid moeten blijven, dan had je ook mee gekund naar de jubileumviering van de PvdA, afdeling Arnhem, die vanavond in cultuurtempel Rozet haar 110-jarig bestaan viert. Dat is vlak naast het Feestaardvarken, vanavond toevallig nog een van de vragen in de quiz Twee Voor Twaalf. De leden gaan over idealen praten en Spekman ontmoeten, de voorzitter van de partij. 

Dat wil je natuurlijk niet missen, nu de partij het zo moeilijk heeft. De NRC wijdde er in juli nog een heel artikel aan, waarin oud-voorzitter Koole aan het sombere woord komt over de lethargie waardoor de socialisten bevangen zijn. Zelf wacht ik nog steeds op het nakomen van de afspraak die de huidige voorzitter gemaakt had om met de teleurgesteld afgehaakten in deze contreien een gesprek te hebben. Omdat er toen even ander politiek gedoe was, is de gemaakte afspraak destijds daags tevoren afgezegd. Maar zo spoedig mogelijk... Daarrna niets meer gehoord.

Dat had mijn wel lid gebleven huisgenoot overigens ook niet, voor wat betreft deze bijeenkomst. Het is dat de Gelderlander er een aankondiging over had, anders had hij rustig kunnen blijven zitten genieten bij zijn vuurtje. 

Gelukkig is Spekman een benaderbare man des volks. Hij gaat me bellen, was de boodschap waarmee mijn koerier uiteindelijk thuiskwam.  .

wenswachtend

Pring!! De voordeurbel. Daar zal je de bejaardeninspectrice hebben, die namens de gemeente komt kijken hoe we er aan toe zijn. De bejaarde die haar besteld heeft hoort de bel niet, hij zit lekker in het zonnetje op het terras. Dus laat ik haar zelf maar binnen.

De meesten op onze leeftijd zullen zo'n consulente nog niet nodig hebben, maar ons journalisten- en politieke bloed bleek nog te kruipen. We wilden wel eens meemaken hoe zoiets gaat, een bemoeienis tot achter de voordeur. En we vielen heus wel in de termen, we zijn immers boven de 65. Arnhem heeft zijn zaakjes maar goed voor elkaar, dachten we nog.
 

Nederland straks afhanklijk van totale mantelzorg

Ze hielp ons al gauw uit de droom. Arnhem heeft haar en haar collega's juist wegbezuinigd, haar werk gaat stoppen per 1 januari. Tot dan konden de 15.000 bejaarde huishoudens eens per vier jaar een bezoekje aan huis verwachten. Een aflopende zaak. Daarvoor in de plaats komen, waarschijnlijk, maar niets is zeker in dit leven, regioteams waarbinnen allerlei vroeger zelfstandig opererende disciplines onder één dak gebracht worden. Alleen nog geschikt voor mensen die er zelf de weg naartoe weten te vinden. Of daar nog nader bericht over komt? Een nog niet te beantwoorden vraag.

Voorlopig maar rekenen op de totale mantelzorg, die overal het antwoord op moet gaan geven.
Onze dochter bijvoorbeeld gaat het maar druk krijgen, met haar vier (schoon-) ouders, gezin van drie kinderen, en een baan. Dat wordt nog een onverkwikkelijk gevecht om tijd en aandacht. We trekken nu a wit weg. 

En dat bij de berichten van de afgelopen twee dagen, over het verder plukken van de bejaarden. Meer belasting en meer zorgpremie zullen ze moeten betalen, en minder toeslag ontvangen. Zijn ze tegen het einde onverhoopt de spankracht van de mantelzorg boven het hoofd gegroeid, dan is er ook nog eens geen zicht op een plek in het verzorgingstehuis. Ineens worden ze  in het nieuwe jargon "wenswachtenden". Want ze hebben eerst mogen aangeven in welk tehuis ze dan ht liefst terecht willen komen. Maar dat is vol. Dus hoe urgent je inmiddels ook bent, dan moet je nog gewoon lekker thuis blijven. Nog tienduizend wachtenden vóór u, helaas. Voorrang is er alleen voor de oudjes die moeten verkassen uit de tehuizen die gesloten worden.

We bedanken ons bezoek voor de folders die ons desondanks nog zoveel mogelijk moeten activeren. Daarna wensen we na het onvermijdelijk somber getoonzette maar prettig verlopen gesprek de adviseuse veel succes bij het zoeken van een nieuwe baan. En we wensen dat onszelf nog maar heel lang geen verhuisadvies te wachten moge staan.

.

echt wel

Het was écht de natste zomer, en de meeste regen is écht op de Veluwe gevallen. Het nagekomen bewijs:

water zonder wijn

Juncker, zo heette de fiets van mijn moeder. Geen versnellingen, laat staan een accu voor de trapondersteuing, gewoon een degelijke fiets waarmee je de wekelijkse boodschappen in huis kon halen. Met eigen spierkracht, de tassen aan weerskanten van het stuur. Daaraan kon je nog ongestraft een kinderzitje bevestigen. Tegenwoordig, met die verstelbare krengen, is daar geen denken meer aan. 

Het is vandaag Duurzame Dinsdag, zo'n dag die zo'n degelijke fiets probleemloos zou hebben gehaald. Daar steekt de houdbaarheid van ministers bleekjes bij af.

Want vandaag is Juncker geen fiets maar een mens, opperhoofd van de Europese Commissie. Hij gaat Timmermans van ons wegkapen, die het net zo lekker deed als minister van Buitenlandse Zaken. Op nu.nl stond een ANP-foto van hun sollicitatiegesprek. Hartelijke sfeer, bij Spa-Rood en Spa-Blauw.

Waar ze het over gehad hebben schijnt Rutte wel te weten, maar heeft hij de Kamer op haar eerste werkdag na het zomerreces niet willen vertellen. De buitenlandse politieke commentatoren rond Europa verbazen zich erover dat Timmermans is gezwicht voor een rare portefeuille die naar zij vinden niet past bij zijn statuur. Maar laten we blij zijn voor Europa, met dit talenwonder. Komt altijd van pas, zolang Juncker vooral Duits wil spreken en de voorzitter van het Europese parlement nog op cursus moet om zijn Engels bij te spijkeren en verder alleen Pools  tot zijn beschikking heeft. Deze Tusk is heus niet aangewezen om Poetin een hak te zetten, moeten we ook nog geloven. En voor het overige moeten we maar rustig gaan slapen van Rutte, we horen de details wel als alle sollicitatiegesprekken (26 lidstaten!) allemaal achter de rug zijn.

Het eerste wat daarna desondanks uitlekt, is dat Timmermans helemaal geen portefeuille krijgt, maar een soort oliemannetje gaat worden om het moeilijke werk te doen terwijl Juncker aan de bar kan gaan hangen.

regen (geen) kunst

Voor kunst zijn we altijd en overal te vinden, zoals in Tiktijd al regelmatig is beleden. Zelfs zijn we zondag ondanks de dreigende regen nog even door de beeldentuin van Kröller-Müller gelopen, om te controleren of ons favoriete object, de Jardin d' Émail van Jean Dubuffet, ook dit jaar weer een vers likje verf had gekregen, en wederom netjes met zwart was afgebiesd. 

In zo`n museum voor moderne kunst moet je altijd op je hoede zijn. dat wel. Was die verzameling paraplu's in de hal ook kunst? Een parodie, bedoeld om de bezoekers op hun verkeerde been te zetten? We dachten van wel, want als ze bedoeld waren om droog door de tuin te  kunnen lopen waren ze nu juist goed van pas gekomen.

Bovendien was de verzameling nogal bont, en ook dat leek opzet. Net als we eerder in Deveneter hadden gezien, waar ze hun overtollige regenschermen als straatversiering hadden gebruikt. 

De daar gekozen manier van ophangen leek ons geen effectieve manier om ook in een verregende zomer de koopstromen goed op gang te houden. Maar zingen in de regen is toch ook een kunst. .