boos (op) ABP

Zo! Nou! Poeh! Dat ABP toch. Het Algemeen Burgerlijk Pensioenfonds. Dat de centjes beheert van (ex-)werkers uit overheid en onderwijswereld. Vandaag heeft het de media opgezocht met het trotse bericht dat ze hun aandelen Tepco eruit gegooid hebben. U weet wel, het bedrijf dat verantwoordelijk is voor de kernramp in Fukushima.

Het grootste pensioenfonds van de wereld was minderheidsaandeelhouder in de Japanse onderneming. Maar de maat is vol. Genoeg is genoeg. De Japanners hebben een ramp veroorzaakt en niet goed afgehandeld. Geen of onjuiste informatie, pas heel laat toegegeven dat de centrale wel degelijk hoogradioactief water in zee lekt. Weinig of niets gedaan aan het terugwinnen van vertrouwen bij het publiek.

zeewater vervuild

Daarmee kan het ABP zich natuurlijk niet encanailleren. Ze hadden zo graag de dialoog gevoerd, maar Tepco hield zich drie jaar lang doof voor de signalen vanuit de door ethische overwegingen geplaagde belegger. Nu trekt die zich dus radicaal terug.

O wat klinkt dat.stoer. Ja, sinds 2007 geldt een "maatschappelijk verantwoord" beleggenbeleid, dus we begrijpen... Nou, we begrijpen helemaal niet. Het vraagje na afloop van de tirade vol eigendunk, naar de omvang van het huidige belang van ABN levert een wel heel genuanceerd antwoord op. Aandelen waren al gaandeweg opgekocht door de Japanse overheid. Eigenlijk stelde het dus al niet meer zo heel veel voor, wat ABP had uitstaan. Nog verder doorvragen levert op, dat het niet eens meer om een bedragje in miljoenen gaat. En dat is voor een belegger met 300 miljard in kas een verwaarloosbare fooi.

Op de zwarte lijst van het ABP komen ook Walmart (verbod om lid te zijn van een vakbond) en PetroChina (ook de mensenrechten schendend) voor, naast een rijtje makers van clusterbommen. Zouden dat écht de enige bedrijven zijn waar je als maatschappelijk verantwoord belegger namens mij geen zaken mee kunt doen? En hoe zit het met de eigen geloofwaardigheid? Ik ben heus dat halve procentje korting nog niet vergeten, dat van mijn eigen pensioentje is afgehaald. Herstel dat geschokte vertrouwen maar eerst eens, voordat je al te hoog van de toren blaast over je beleggingsbeleid. Nee, deze publiciteit is me veel te goedkoop..

radenloos

 

 

Al op 3 april van het vorig jaar besteedde dit onvolprezen blog aandacht aan de moeite die het kost mensen nog te interesseren voor het raadswerk. De Telegraaf was er mee gekomen. Nu beginnen we het nieuwe jaar met recycling van dit oude prakje. Een beetje laat, want de verkiezingen staan voor de deur en de kandidatenlijsten moeten allang zijn opgesteld. De bron is deze keer Nieuwsuur, dat nu ook de zondag moet vullen. Zo wordt oud nieuws opeens actueel.

Oud-burgemeester Jan Mans van Enschede mocht zijn deskundig licht laten schijnen over het gebrek aan kwaliteit van raadsleden. Uitgerekend de man die naar verluidt zelf van huis was toen zijn gemeente ontplofte door rampzalig vuurwerk. In allerijl moest hij terugkomen van een niet zo echtelijk uitstapje over de grens, wisten de betrokkenen. Nee, ook de kwaliteit van burgemeesters laat te wensen over. het zijn eigenlijk net mensen.

 

Wat ik weet van de elf mensen die zich voor geen driehonderd gulden per maand inzetten voor het raadswerk toen ik mee ging doen: zij voelden zich vanuit hun politieke verschillen van inzicht gezamenlijk verantwoordelijk voor een goede gang van zaken.

 

 

Uit de maar net vijfduizend inwoners was deskundigheid bijeengebracht uit de juridische hoek, de financiële wereld, de volkshuisvesting, het onderwijs, management in de gezondheidszorg, de journalistiek, de agrarische sector, er was een verzekeringsdeskundige en de eigenaar van een adviesbureau voor de overheid.  Als PvdA-fractie hadden we ook nog een echte arbeider in ons midden, de man die tot aan zijn pensionering voor de suikerfabriek in de bietencampagnes de elektrische installaties aan de praat had gehouden.

 

Voor het geld kon niemand het doen, er moest geld bij. Weliswaar waren de raads- en commissievergaderingen avondwerk. Daar leed alleen je gezin onder, niet je gezinsinkomen. Maar wilde je je bestuur controleren dan moest je overdag vrij nemen. Afreizen naar Haarlem, Amsterdam, Den Haag, Hoofddorp en wat dies meer zij want daar speelden zich gevechten af waarbij wij van de oppositie (PvdA, later ook D66) de collegeleden (CDA en VVD) op de vingers wilden kijken. Of we wilden toezien hoe het ging met de besluitvorming rond Schiphol. Ach, hadden Kamerleden zich maar zo ingespannen om te weten hoe de inspraak belazerd werd.

 

Maar ik dwaal af. Het college wil de gemeente nu opheffen. Haarlemmerliede gaat bestuurd worden door Haarlemse lieden, of ander afstandelijk volk. Halftimers, die zoals ik uit eigen waarneming weet, niet zelden pas ter vergadering de tijd vonden om de enveloppen met hun stukken te openen. Wat het nemen van beslissingen uiteraard buitengewoon bespoedigt.

 

In die tijd waren de raadsleden met het college nog het hoogste orgaan van de gemeente. De invoering van het dualisme dreef daar een ongewenste en catastrofale wig in. Sedertdien regent het ontslagen van wethouders en complete colleges. Balorige gemeenteraden hebben weinig anders meer te doen. Dualisme blijkt de doodsteek voor het zelfbestuur. Blij dat ik nog weet hoe het verleden echt beter was. Nu hoor ik serieus bedoelde pleidooien om de raden maar af te schaffen.  En te vervangen door een raad van commissarissen, die de collegeleden kunnen aanstellen. Pas op, mensen, die radenloosheid gaat pas echt wat kosten.

hoera, het is voor-lente

Acht uur achtenveertig en de zon komt op. Ik was er getuige van doordat de radio er feestelijke carillonmuziek voor liet horen. De zon op zondag, we gaan er een jaar van horen. Vandaag weer twaalf minuten meer daglicht, hoera.

Vandaag ook was ik een uur te laat voor het begin van Vroege Vogels. Gelukkig heb ik wel Ivo de Wijs nog zijn lofdicht horen voordragen op het gegeven dat de uitzending voortaan al om zeven uur begint en dus voortaan een uurtje langer duurt. Leve de bezuinigingen, waar dit een gevolg van is. Ik werd wakker met de vondst van nog en al bloeiend gewas, duidelijke tekenen van een heel zachte winter en een heel vroege voor-lente. Madeliefjes! Speenkruid!



alle sneeuw van deze winter

Een dag ervoor was er nog zo'n radicale ingreep in de programmering van Radio I. Stond daar opeens alles in het teken van het Nederlands. Het leek wel een programma van staatswege. Een uurtje taalles, om ons bij te spijkeren. Geef mij maar liever De Wijs' vondsten, die zijn pas echt propaganda voor onze taal. En de natuur, in één moeite door.
"Staand voor het raam vloog voor het eerst sinds jaren weer een ijsvogel in de tuin." Meldde een blije mevrouw desondanks. Goed nieuws, al kon het qua Nederlands beter.

pasar malam

Een aangenaam zachte winter, en toch gaan wij naar Indonesie. Ver hoeven we niet, een vliegtuig komt er al helemaal niet aan te pas. De straat uit, pasje laten zien, en we kunnen de dierentuin in waar Burger's Bush op ons wacht.

Brillenglazen en fototoestellen
beslaan meteen bij binnenkomst
in de tropenkas met zijn hoge luchtvochtigheidsgraad.
Dezer dagen is er de Winter
Pasar Malam weer
neergestreken.Hier helemaal
op zijn plaats, moet ik als
(zo ik iets ben) oud-Hagenaar
toegeven. De 'geur van een
Indisch pension' hangt daarginds
zeker, maar het Malieveld als plek

voor de Haagse Pasar Malam herinnert toch net iets teveel aan de demonstraties die daar  ook moeten worden gehouden.

In de hal in Arnhem vandaag geuren van wierook en lekker eten. Warmte, tropische planten en buitenissige beesten. De aardvarkens, bijvoorbeeld. De vliegende hond. De drijvende worsten die leven op andijviestronken. Een capibara, een cavia van reuzenafmetingen.

En dan de ibissen, die door hun kleur het de bezoekers gemakkelijk maken hen op te merken. tussen al dat groen. Nog altijd roest er een van het pad geraakte jeep weg in het gebladerte, wat de illusie dat je in de jungle rondloopt al tientallen jaren voor ons levend houdt.

Buiten de hal ligt een niet beklimbare replica uit zacht plastic van ons aller feestaardvarken. Ook deze ligt volledig voor Pampus. De nacht is gevallen.

standpunt Groningen

"Er gaat niets naar Groningen." Vandaag staat de uitbuiting van die provincie door de niet-Groningers centraal in stand.nl.

We hebben ons midden in het bos ooit een enigszins aangeschoten avondje lang rond de familiale barbecue vrolijk gemaakt over de vraag of je dat (radio-)opinieprogramma niet beter kon schrijven als 'standpunt NL'. Zo spreek je het immers uit, ook in de variate met dikke tong. De gewone Nederlander spreekt in het programma een meestal rechts woordje mee.

Vandaag laten de doorgaans bescheiden Groningers en hun sympathisanten zich horen over de schaamteloze wijze waarop de miljarden aan aardgasbaten weggekaapt zijn. De Rotterdamse haven bijvoorbeeld kon er reuze kapitaalsintensief van uitgebreid worden. Fijn voor de Randstad, ongetwijfeld. Maar in Groningen klinkt de bodem in en bevingen en binnenkort te verwachten aardbevingen zorgen dat de Groningers de tol betalen.

onverkoopbaar

Hun huizen scheuren in stukken, en ook al zouden ze willen, weg kunnen ze niet eens meer want het onroerend goed is compleet onverkoopbaar geworden. Ook de beloofde werkgelegenheid is niet gekomen of allang weer weg.

Weet u nog? De Post moest naar Groningen-stad en het personeel schreeuwde moord en brand over die verbanning naar Siberië. De aluminiumfabriek in Delfzijl, eens het paradepaardje van industrie die in het noorden zou neerstrijken, staakt vandaag de productie. 

Uit die gemeente betrok Haarlemmerliede een nieuwe burgemeester, die verstand had van havenzaken. Dat kwam ons goed uit. Wij raadsleden kregen verstand van Delfzijl. Waar ooit Opstelten burgemeester geweest was, onze burgemeester mocht dan ook Ivo tegen hem zeggen.

Na Utrecht ging de huidige minister van justitie Rotterdam besturen, Amsterdams grootste rivaal in havenzaken. Die hadden zich beter kunnen richten op kunst en cultuur, maar die zijn inmiddels wegbezuinigd door Ivo's VVD. PvdA'er Max van den Berg, nu Commissaris van de Koning in Groningen, vraagt één miljard voor zijn provincie. Eén procent van de winsten die er nog van de gaswinning verwacht worden.
Stand.nl is het daar roerend mee eens.

oorlogstrauma

Tachtig gewonden, acht blinden, twintig mensen die het nieuwe jaar beginnen met nog maar één oog. Eén man is doodgegaan aan het willen afsteken van zwaar vuurwerk.

Als we in de Nieuwjaarsnacht weer teruglopen naar ons huis kiezen we daarom de meest vuurwerkluwe route. De donderslagen klinken van veraf uit de hele stad. Het weerlicht alom. Zó moet het Arnhem vergaan zijn toen het in puin werd geschoten. Aan de herbeleving doen zeventig jaar later gelukkig nog maar weinigen mee.

Maar er was toch ook veel mooi siervuurwerk? Knor toch niet zo over alles, Knorrie van de Tiktijd. Geef het maar toe, je kleindochter heeft er van genoten. Ze had geprobeerd wakker te blijven, dat was niet helemaal gelukt. Maar om twaalf uur kwam ze toch gewillig terug uit dromenland. Dekentje om, op een stoel voor het keukenraam, had ze een prachtig uitzicht over de stad en met name op de Burgemeesterswijk die zichtbaar het duurste vuurwerk kon afsteken. 

Op de vijfjarige maakten ook de rode zweeflichten indruk, die heel hoog gingen en lang zichtbaar bleven zonder uit elkaar te spatten. Lichten om iemand te gedenken, legde haar moeder aan haar oma uit, die van zulke dingen niet zoveel weet. Lichtjes voor verdriet, pikte de kleindochter op. Toen het geroffel leek af te nemen en een gaap terugkerend slaapvermogen verried, bracht de moeder haar kind terug naar haar kamertje. "Dan kunnen we daar nog even kijken of er aan die kant nog iets te zien is."

Dat klopte. Toen ze saampjes naar buiten gingen kijken nadat ze het gordijn opzij hadden geschoven botste precies op hun ooghoogte  een vuurpijl tegen het raam aan en explodeerde.

Gelukkig hield het glas stand, .Vier ogen bleven daardoor gespaard. Maar het was een verschrikkelijke schrik. Het nieuwe jaar begon, heel begrijpelijk, met bittere kindertranen. De moeder koos voor troost en niet laten vluchten naar een ander bed. Posttraumatische stress moet immers niet aangemoedigd worden. De slaap won en bood vergetelheid.

Oma ondertussen is het reuze eens met Stopdevuurwerkterreur. Wie aan facebook doet moet dat maar even liken.

van huis

Nog wat nagekomen berichten uit het voorbije jaar. We leerden in Rotterdam dat je anderen enorm kunt verblijven. Dat moet u in 2014 dan maar eens flink gaan doen. Wij vonden het er te koud en te waaierig.

Niet welkom in de city van Nijmegen was de haatzaaier

van de anti-Islam stickeractie. Koekje  van eigen deeg, dachten wij.



Niet duidelijk genoeg?

 

Zo dan!